tag:blogger.com,1999:blog-72326449169531752232012-02-29T00:02:44.480+01:00Considered Dead metal blogConsidered Dead metal blog - recenzje płyt, biografie, zdjęcia z koncertów. Death metal, thrash metal, grind core, black metal, doom metal, heavy metal, power metal, hard core, rock... Hałas i diabelstwo!Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.comBlogger4311100tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-35143933587628922442012-02-29T00:01:00.000+01:002012-02-29T00:01:26.934+01:00Hate – Awakening Of The Liar [2003]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-asBffwKdMzU/Tz2H8LSxWmI/AAAAAAAACfo/FaNDg9snAe4/s1600/hate-awakening-of-the-liar.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-asBffwKdMzU/Tz2H8LSxWmI/AAAAAAAACfo/FaNDg9snAe4/s1600/hate-awakening-of-the-liar.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">"Przebudzenie Kłamcy", czwartą dużą płytę Hate, można uznać za jakiś przełom w karierze zespołu i pierwszą prawdziwą okazję do wypłynięcia na szerokie wody za sprawą kontraktu z Listenable. Fakt, było z tym krążkiem trochę problemów, ale mniejsza o to, bo robi mi dobrze jak mało która polska produkcja deathmetalowa. W porównaniu do — niekiepskiego przecież — "Cain’s Way" zaskakuje ciężarem, intensywnością, masywnym brzmieniem (Hertz) i samymi kompozycjami. Ekipa Pierwszego Grzesznika atakuje swoją muzyką w sposób dosadny, wulgarny i bluźnierczy. Co więcej, atakuje wręcz błyskawicznie, przekraczając nieosiągalne dotąd dla siebie bariery szybkości. A to wszystko za sprawą młodego gniewnego w osobie Hellrizera, który — jak to ongiś celnie określił Kaos — gra jak ludzkie tornado. Pod żadnym pozorem nie jest to stwierdzenie przesadzone,</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2012/02/hate-awakening-of-liar-2003.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-3514393358762892244?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-81921779586397336392012-02-26T03:24:00.001+01:002012-02-26T03:28:56.710+01:00Metallica – Beyond Magnetic [2012]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-DNOIlIJZMhY/T0VARxbHzaI/AAAAAAAACgI/fDxWD__2Wzs/s1600/metallica-beyond-magnetic.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-DNOIlIJZMhY/T0VARxbHzaI/AAAAAAAACgI/fDxWD__2Wzs/s1600/metallica-beyond-magnetic.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Moment premiery tej płytki trudno uznać za przypadkowy, bo wiadomo, z jakim przyjęciem spotkała się "Lulu". Trochę to jednak dziwne, może nawet przykre – wszak kogo jak kogo, ale Metallicę stać na olewanie opinii ogółu, a po jednej komercyjnej klapie milionów na kontach im przecież nie ubyło. Tymczasem w trzy miesiące (piszę o wersji pudełkowej) po premierze wybitnie kontrowersyjnej "Lulu" reperują wizerunek za sprawą czterech pozbawionych głębszej obróbki studyjnej (co nie znaczy, że słabo brzmiących!) dość starych — bo nagranych pomiędzy kwietniem 2007 a marcem 2008 — kawałków, które nie miały szczęścia trafić na "Death Magnetic". Nie płakałem nad zawartością ostatniej dużej płyty Metallicznych, nie płakałbym również, gdyby w drodze wymiany załapało się na nią coś z opisywanego "Beyond Magnetic". Powód jest prosty – są to naprawdę udane kompozycje o wysokim współczynniku słuchalności,</span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2012/02/metallica-beyond-magnetic-2012.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-8192177958639733639?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-67927466226999621612012-02-23T00:01:00.000+01:002012-02-23T00:01:22.914+01:00Rorcal – Rorcal & Solar Flare [2011]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-l5MEpVF8H5U/Tz2H8CbvR2I/AAAAAAAACfk/ZzeMsvYaElA/s1600/rorcal-rorcal-solar-flare.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-l5MEpVF8H5U/Tz2H8CbvR2I/AAAAAAAACfk/ZzeMsvYaElA/s1600/rorcal-rorcal-solar-flare.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Na skali ocen 0 mamy opisane tylko jako "nie-muzyka", a powinno być jeszcze "najprawdopodobniej ambient". Wspominam o tym ze względu na pierwszą część tego chyba-splitu. O Solar Flare nie wiem absolutnie nic, poza tym, że określają to jako zespół – a czy to ma jakiś skład, historię, wcześniejsze dokonania i czy w ogóle stoją za tym ludzie – to już zagadka dla Rutkowskiego i jego speców. Działalność tego czegoś (Solar Flare, nie Rutkowskiego, hehe) uwieczniona na tym nieskładnym materiale polega na wydawaniu co jakiś czas... hmm, odgłosów za pomocą gitary albo basu oraz okazjonalnym mamrotaniu czegoś pod nosem (jeśli dobrze zrozumiałem koncept, są to mroczniaste wiersze tak wybitnie diabelskiego poety, że strach się bać). Takich, wybaczcie nadużycie, kawałków jest aż pięć, co więcej – ktoś, zapewne dla jaj, ponadawał im tytuły.</span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2012/02/rorcal-rorcal-solar-flare-2011.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-6792746622699962161?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-66925771792569450532012-02-20T00:17:00.004+01:002012-02-23T12:23:30.814+01:00Morgoth – Feel Sorry For The Fanatic [1996]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-xGjH2mVHomg/T0YgXjxMctI/AAAAAAAACgc/BZjYmP5PGmY/s1600/morgoth-feel-sorry-for-the-fanatic.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-xGjH2mVHomg/T0YgXjxMctI/AAAAAAAACgc/BZjYmP5PGmY/s1600/morgoth-feel-sorry-for-the-fanatic.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Ostatni album Morgoth nie cieszy się wśród fanów specjalną estymą, a zdecydowana większość uważa go za zwyczajne, niewarte splunięcia gówno. Nie zdziwiłbym się wcale, gdyby wielu spośród tych ludzi w ogóle "Feel Sorry For The Fanatic" nie słyszało, a wybitnie krytyczna ocena całości produkowana była tylko na podstawie bardzo nietypowej okładki, która z death metalem nie ma nic wspólnego. To ostatnie nawet jest na miejscu, bo i sam materiał również nie ma z tą muzyką punktów wspólnych, ale to akurat nie powinno dziwić nikogo, kto zaznajomił się z wcześniejszymi płytami Niemców. Morgoth poszli (pognali) do przodu z eksperymentami tak daleko, że wyszedł im z tego zmetalizowany rock z elektronicznymi/industrialnymi dodatkami i tylko majaczącymi w oddali pozostałościami po "Odium". Ostro, prawda? Efekt tej całej ewolucji to... kopiące i przebojowe rockowe kawałki, których na płycie jest dziewięć.</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2012/02/morgoth-feel-sorry-for-fanatic-1996.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-6692577179256945053?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-80938456526311168392012-02-17T00:01:00.010+01:002012-02-23T12:24:18.601+01:00Yog – Half The Sky [2011]<div style="text-align: justify;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-vdRooJKTsmM/TysT90v_qWI/AAAAAAAACeA/lY_Hifl3i-0/s1600/yog-half-the-sky.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-vdRooJKTsmM/TysT90v_qWI/AAAAAAAACeA/lY_Hifl3i-0/s1600/yog-half-the-sky.jpg"></a><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Jak na ponad dekadę grania, szwajcarski Yog nie może się poszczycić wieloma sukcesami. Eee... jakimikolwiek sukcesami. Opisywany krążek to dopiero ich drugi pełny album, o poprzednim — "Years Of Nowhere" z 2007 — w Polsce słyszały może ze trzy osoby, a i to pewnie przypadkiem, lewym uchem i przez ścianę. "Half The Sky", o czym jestem przekonany, dużo większej popularności im nie przysporzy, choć akurat mogłoby być inaczej, bo to kawałek dobrze brzmiącego (ostro i ciężko) i z wyczuciem zagranego hałasu a’la rozmaite świry z Relapse. To skrajnie działająca na układ nerwowy mieszanka histerycznego hard core z nowoczesnym grindem i paroma technicznymi pojebaństwami, w której ciągle coś się dzieje. Notoryczne zmiany tempa, łamanie rytmów, męcząca schizofrenicznymi riffami gitara, dysonansowe rozjazdy, totalne wahania nastroju i wściekle drący mordę wokalista – tak to się mniej więcej prezentuje.</span></span><br></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2012/02/yog-half-sky-2011.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-8093845652631116839?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-73930327251999950042012-02-14T00:01:00.001+01:002012-02-26T03:41:10.129+01:00Pestilence – Testimony Of The Ancients [1991]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-XQjkEhKiQTc/TzmVe72UubI/AAAAAAAACfQ/-ynXW5PigYI/s1600/pestilence-testimony-of-the-ancients.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-XQjkEhKiQTc/TzmVe72UubI/AAAAAAAACfQ/-ynXW5PigYI/s1600/pestilence-testimony-of-the-ancients.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Na początek przywalę z grubej rury i bez zbędnego owijania w bawełnę, bo nie ma sensu tego ukrywać. "Testimony Of The Ancients" to w mojej nieskromnej, fanatycznej opinii absolutnie najlepszy album w dziedzinie technicznego death metalu (a właściwie death metalu w ogóle) jaki kiedykolwiek się ukazał! Bezbłędny, niedościgniony, wielki, oryginalny, błyskotliwy, niepowtarzalny, obłędny! Możecie mnie oblewać roztopionym ołowiem, ćwiartować zardzewiałą żyletką a nawet straszyć gotyckimi wywłokami. Ba! Wizyta w pokoju 101 nie sprawi, żebym zmienił zdanie w tym temacie. To powinno starczyć za całą recenzję. Jeśli jednak komuś mało — w co zresztą wątpię — to zapraszam na litanię do Almighty Pestilence. Wizjonerzy technicznej brutalności zamknęli w ośmiu 'właściwych' utworach "Testimony Of The Ancients" wszystko, co w takiej muzyce najlepsze,</span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2012/02/pestilence-testimony-of-ancients-1991.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-7393032725199995004?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-41785369868524735952012-02-11T00:01:00.000+01:002012-02-11T00:01:04.066+01:00Faeces – Upstream [2011]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-uK9ahwIHHdc/TyrTFu0uK0I/AAAAAAAACdk/A1I_xpzVuXc/s1600/faeces-upstream.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-uK9ahwIHHdc/TyrTFu0uK0I/AAAAAAAACdk/A1I_xpzVuXc/s1600/faeces-upstream.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Dziwi mnie upór, z jakim Faeces podciągany jest pod jakąś wielką ekstremę z grindem włącznie. Chyba tylko ze względu na nazwę oraz dość chaotyczną i przeciętnie brzmiącą przeszłość (która też mi jakimś strasznym hardziorem nie zalatywała), bo "Upstream" naprawdę z dziką sieczką nie ma nic wspólnego. To naturalnie nie oznacza, że chłopaki pitolą jak wyżelowane pedały spod rumuńskiej remizy (pamięta ktoś jeszcze O-zone?), bo pewnej mocy płytce odmówić nie można. Death metal – owszem, ale nie ten ukierunkowany na zadziwianie szybkością i poziomem brutalności jak to mają w zwyczaju amerykańskie pomioty choćby z katalogu Unique Leader. Faeces stawiają na urozmaicone struktury i dziwny, często jazzujący (a przez to lajtowy) klimat, a przy okazji nie stronią od niewielkiej dawki melodii.</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2012/02/faeces-upstream-2011.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-4178536986852473595?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-64238996591195012022012-02-08T00:03:00.003+01:002012-02-08T00:07:13.582+01:00Deicide – Once Upon The Cross [1995]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-76ApYg1aCBc/TyrS-0RoBFI/AAAAAAAACdU/xBcbb9x6A88/s1600/deicide-once-upon-the-cross.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-76ApYg1aCBc/TyrS-0RoBFI/AAAAAAAACdU/xBcbb9x6A88/s1600/deicide-once-upon-the-cross.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Trzeci, trwający zaledwie 28 minut 'longplay' Deicide — wbrew temu, co się może niektórym, zwłaszcza oponentom, wydawać — nie jest przesadnie podobny do "Legion" czy "Deicide", a jedyne większe cechy, które je łączą to pełne nienawiści diabelskie przesłanie (tym razem doprowadzone do maksimum – wystarczy rzut oka do wkładki) oraz brutalność zawarta w dźwiękach. "Once Upon The Cross" jest na pewno dużo — a przynajmniej odczuwalnie — wolniejszy niż poprzednie albumy i to chyba największa zmiana. Blastów oczywiście nie porzucono, ale nie występują już w takim zagęszczeniu jak na drugiej płycie. Dużo więcej jest za to partii zagranych w średnich tempach, czy nawet dość wolno jak na Deicide. A skoro już panowie przyhamowali, to musiało pójść w ciężar. Sound jest mocny, tłusty, dość masywny ale i wyraźniejszy niż poprzednio, co tyczy się szczególnie gitar.</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2012/02/deicide-once-upon-cross-1995.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-6423899659119501202?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-19905814063530637802012-02-05T20:20:00.001+01:002012-02-06T09:03:40.748+01:00Devin Townsend – Ocean Machine: Biomech [1997]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-txCcAVFhqpA/Ty6-ILQjs2I/AAAAAAAACeY/8EIjA6-xt4c/s1600/devin-townsend-ocean-machine-biomech.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-txCcAVFhqpA/Ty6-ILQjs2I/AAAAAAAACeY/8EIjA6-xt4c/s1600/devin-townsend-ocean-machine-biomech.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Arial","Helvetica",sans-serif;">Chyba nie będzie zbyt wielkim kłamstwem stwierdzenie, że jest to pierwszy krążek Devina w jego czysto progresywnym wcieleniu. I jedyny taki, który — wbrew temu, co sugeruje nagłówek — powstał w czasach, kiedy nie miał on jeszcze filmu na odmienianie własnego nazwiska przez wszystkie przypadki, łączenia go z przypadkowymi wyrazami typu 'band' albo 'project' i robienia z tego nazwy kapeli. Ostatecznie Devin i tak podpiął wydawnictwo pod własną markę, co — jak mniemam — miało przysporzyć mu więcej chwały; jest to jednak temat na zupełnie inną wieczorynkę. Tym niemniej, krążek może być, i zapewne jest, dla naszego bohatera powodem do chluby, bo, mimo iż nie najlepszy w dorobku, jest on wydawnictwem przełomowym, muzycznie zaś – przebojowym. W przeciwieństwie do muzyki spod znaku SYL, "Ocean Machine: Biomech"</span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2012/02/devin-townsend-ocean-machine-biomech.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-1990581406353063780?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-64472570366396348892012-02-02T19:20:00.001+01:002012-02-02T19:23:26.476+01:00Atrophy – Socialized Hate [1988]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-YXCRtEG8doY/TyrS-2raedI/AAAAAAAACdQ/cQJBU6AOZTw/s1600/atrophy-socialized-hate.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-YXCRtEG8doY/TyrS-2raedI/AAAAAAAACdQ/cQJBU6AOZTw/s1600/atrophy-socialized-hate.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Przed wami kolejna niedoceniona kapela, która jednak swoim krótkim żywotem i zaledwie dwiema płytami zdążyła wpisać się złotymi zgłoskami do historii thrash metalowego łojenia. Amerykanie wprawdzie nie stworzyli niczego wybitnie oryginalnego, co mogłoby przewartościować gatunek, ale poziomem swojej muzyki doskonale zademonstrowali potencjał takiego grania w jego najbardziej kreatywnym okresie. "Socialized Hate" pod każdym względem prezentuje się znakomicie – porywająco i niezwykle świeżo. W tym, że zajebistość, z którą obcujemy, nie jest tylko ćpuńską iluzją, słuchacza utwierdza mała łyżka dziegciu w postaci zupełnie niepotrzebnego i nic nie wnoszącego minutowego intra. No ale jakie pierdolniecie po nim występuje – to jest coś wspaniałego!</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2012/02/atrophy-socialized-hate-1988.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-6447257036639634889?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-41785508987777475492012-01-29T00:01:00.002+01:002012-02-01T15:06:32.547+01:00The Crown – Crowned In Terror [2002]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-qJS0zunwhUo/Tx505kMlLuI/AAAAAAAACcY/AQE43qyqKTE/s1600/the-crown-crowned-in-terror.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-qJS0zunwhUo/Tx505kMlLuI/AAAAAAAACcY/AQE43qyqKTE/s1600/the-crown-crowned-in-terror.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Ogień! Tak można w skrócie określić "Crowned In Terror". Chcąc powiedzieć coś więcej, trzeba zacząć od zwrócenia uwagi na dużą ilość szybkiej, energetycznej i dość technicznej napierduchy. Szwedzi nie zmienili zbytnio swego stylu, ale po prostu więcej tu death metalu niż thrash’u, choć sam feeling pozostał nienaruszony (za co im chwała), dzięki czemu płytki słucha się wybornie. Agresywność materiału podbija wokalami doskonale znany Tomas Lindberg, którego histeryczne wrzaski bardzo ładnie ozdobiły muzykę Korony. Brutalizacja dźwięków nie zniszczyła na szczęście innej cholernie atrakcyjnej ich cechy – melodyjności. I tak oto przez 43 minuty The Crown napieprza nie bezmyślną ścianą hałasu, a niemal samymi wyraźnymi hiciorami z odrobiną walcowania. Koniecznie trzeba wyróżnić 'The Speed Of Darkness', bo to jeden z największych wypasów w twórczości Szwedów</span><br></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2012/01/crown-crowned-in-terror-2002.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-4178550898777747549?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-36450984650271096312012-01-26T00:04:00.000+01:002012-01-26T00:04:01.607+01:00Parricide – Just Five [2011]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-y5zcVhe3Ee0/Tx505hmXHlI/AAAAAAAACcc/bOJiLEf6E1M/s1600/parricide-just-five.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-y5zcVhe3Ee0/Tx505hmXHlI/AAAAAAAACcc/bOJiLEf6E1M/s1600/parricide-just-five.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Nieprzyjemnie długo przyszło nam czekać na piąty duży krążek chełmińskiego Parricide. Tak długo, że zasadne stało się przypuszczenie, iż kapela gdzieś po drodze dokonała żywota, albo w jakiś inny drastyczny sposób zaniemogła. Zawartość "Just Five" w okamgnieniu rozwiewa jednak wszelkie wątpliwości – kapela istnieje (w przemeblowanym składzie – wymianie uległa sekcja) i ma się zajebiście dobrze. Znaczy to tyle, że dalej mordują na najwyższym światowym poziomie. Czy jeszcze wyższym niż na wybornym "Patogen"? Akurat na to pytanie nie potrafię teraz odpowiedzieć, bo płyty, choć utrzymane w charakterystycznym dla Parricide stylu, na tyle mocno się od siebie różnią, że wymagają nieco innego podejścia. To tak ogólnie, bo miłośnicy zespołu nową chapną raz-dwa i bez zakąszania.</span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2012/01/parricide-just-five-2011.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-3645098465027109631?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-23377317377303882862012-01-23T20:47:00.001+01:002012-01-23T23:51:38.076+01:00Quintessence Mystica – The 5th Harmonic Of Death [2011]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-VT5tKJ7hG6o/Tx3jM5FwAJI/AAAAAAAACcE/aLelhZyiUTg/s1600/quintessence-mystica-the-5th-harmonic-of-death.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-VT5tKJ7hG6o/Tx3jM5FwAJI/AAAAAAAACcE/aLelhZyiUTg/s1600/quintessence-mystica-the-5th-harmonic-of-death.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Zasiadając do pisania niniejszej recki miałem w głowie kilka pomysłów na jej rozpoczęcie. Każdy z nich miał w telegraficznym skrócie opisać bądź walory wydawnictwa, bądź przedstawić jego drogę na bloga, bądź zaprezentować z czym tak właściwie należy Quintessence Mystica jeść. Po namyśle zdecydowałem się na wstęp opisujący moje zmagania z wyborem właściwego wstępu. Już śpieszę z wyjaśnieniami, dlaczego pozwoliłem sobie na tak tani i tandetny chwyt, jakim jest bezczelne lanie wody mające dodać kilka linijek. Powód jest równie prosty jak przepis na gotowaną wodę – bohatera dzisiejszego tekstu da się opisać w trzech zdaniach. Ukraiński Quintessence Mystica to typowy przedstawiciel symfonicznego black metalu rodem z Norwegii, tak typowy, że masło w lodówce jełczeje od samego patrzenia.</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2012/01/quintessence-mystica-5th-harmonic-of.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-2337731737730388286?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-9821401881324778452012-01-20T00:01:00.002+01:002012-01-22T14:20:53.576+01:00Screwrot – Splattering Cunts [2011]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-DoKrz-SLHqA/TxQABSHc-II/AAAAAAAACbk/DQpkBDNNLyw/s1600/screwrot-splattering-cunts.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-DoKrz-SLHqA/TxQABSHc-II/AAAAAAAACbk/DQpkBDNNLyw/s1600/screwrot-splattering-cunts.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">Wyobrażenia kapel na temat własnej tfurczości bywają doprawdy zadziwiające. Taki Screwrot to, naturalnie w oczach jego twórców, "slamming guttural brutal death metal". Tak dużo słów, tak dużo niepotrzebnych słów, żeby przykryć jakże bolesną prawdę. Kolesie robią bezmyślny, monotonny, nieskładny, nędznie brzmiący hałas, który nie posiada żadnych znamion muzyki. Wszystkie kulawe patenty, które słychać na "Splattering Cunts" można z powodzeniem streścić w jakichś dziesięciu sekundach – i gdyby tak zrobili, byłbym im jako tako przychylny w przekonaniu, że zwyczajnie robią sobie z ludzi jaja. Ale nie, ufni w swój talent (?) i umiejętności (?) natrzaskali tego syfu prawie 35 minut, a to już powinno podpadać pod jakiś paragraf. Nie dała bozia pomyślunku, oj nie dała. Dała za to automat perkusyjny, dzięki któremu opisywany materiał brzmi jeszcze bardziej niedorzecznie i wkurwiająco.</div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2012/01/screwrot-splattering-cunts-2011.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-982140188132477845?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-7009469465297044152012-01-17T00:01:00.002+01:002012-01-22T14:22:31.933+01:00Lost Soul – Übermensch (Death Of God) [2002]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-Kuss-bBeELM/TxP__AnwHyI/AAAAAAAACbc/y_r3ChjIQA4/s1600/lost-soul-ubermensch-death-of-god.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-Kuss-bBeELM/TxP__AnwHyI/AAAAAAAACbc/y_r3ChjIQA4/s1600/lost-soul-ubermensch-death-of-god.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">Lost Soul już na wspaniałym debiucie pokazali światu, że są ekipą konkretną i wyjątkowo ostro napierdalającą. Nic więc dziwnego, że przy drugiej płycie zdecydowali się na odświeżenie stylu poprzez bluesowe ballady z wpływami bengalskiego folkloru i najmhroczniejszegho gotyku w wamphirzej dupy... Jasne, takiego wała! Oczywistym jest, że "Übermensch (Death Of God)" to także rzeź – zwykle krótkie i bardzo intensywne utwory, pełne blastów, zmian tempa, blastów, ekstremalnych solówek, blastów, czepliwych riffów, a jak miejsca zostaje to jeszcze kilku balstów. To, co wyraźnie odróżnia ten krążek od poprzedniego to udział klawiszy – występują w znacznie większej ilości w 'normalnych' utworach (jest ich osiem), i choć nie wygrywają jakichś imponderabiliów to dają radę, jednakże bez nich płyta pewnie wiele by nie straciła.</div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2012/01/lost-soul-ubermensch-death-of-god-2002.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-700946946529704415?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-83704699537804856292012-01-14T18:26:00.005+01:002012-01-15T09:45:36.612+01:00Necrophagist – Onset Of Putrefaction [1999]<div style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-J0T8kN2JpHs/TxHBUcUQdgI/AAAAAAAACbI/NxFTftfZj3Y/s1600/necrophagist-onset-of-putrefaction.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-J0T8kN2JpHs/TxHBUcUQdgI/AAAAAAAACbI/NxFTftfZj3Y/s1600/necrophagist-onset-of-putrefaction.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-family: "Arial","Helvetica",sans-serif;">10 – żeby była jasność od samego początku. Bezdyskusyjnie szczytowe osiągnięcie tureckiej myśli muzycznej. Dzieło niemal doskonałe nie tylko w ramach gatunku, ale także w ogólnym rozumieniu. Krążek, który nawet dziś pozostaje wzorem dla kolejnych, pojawiających się niczym muchy przy gównie, brutalnych techników. Wzorem, ale także granicą, do której bardzo niewielu udało się zbliżyć nie wspominając o jakimkolwiek przekraczaniu. I to mimo tego, że za "Onset of Putrefaction" stoi (prawie) sam jeden Muhammed. Tylko że Muhammed to chłop na schwał, a nie jakiś tam nadmuchany, zakochany we własnym odbiciu obszczymur z gitarą i wie jak muzykę komponować i wie jak muzykę grać. W dodatku Allah nie pożałował mu talentu w palcach przez co jest szybki niczym Speedy Gonzales i Struś Pędziwiatr razem wzięci.</span><br></div></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2012/01/necrophagist-onset-of-putrefaction-1999.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-8370469953780485629?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-4572226487459066792012-01-11T00:01:00.001+01:002012-01-11T00:05:08.818+01:00Trials – Witness To The Downfall [2011]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-1HMHsWF8DOE/TwogwYmXs5I/AAAAAAAACaw/39Zqug2pVEM/s1600/trials-witness-to-the-downfall.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-1HMHsWF8DOE/TwogwYmXs5I/AAAAAAAACaw/39Zqug2pVEM/s1600/trials-witness-to-the-downfall.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Amerykański Trials to pod pewnymi względami kapela z pogranicza. Kwartet tłucze coś pomiędzy nowoczesnym thrash’em i delikatnym skandynawskim death metalem (z naciskiem na ten pierwszy, chyba że to jakiś metal-core), któremu niczego nie brakuje od strony technicznej, bo muzycy najwyraźniej mieli okazję otrzaskać się wcześniej, a realizacja tego materiału trzyma zaskakująco wysoki poziom jak na zespół właściwie znikąd. To poważne podejście do produkcji może mieć związek z tym, że na "Witness To The Downfall" mocno wyczuwalny jest kurs na jaką taką karierę, a przynajmniej chwilowe zaistnienie w świadomości fanów skocznego, bardzo melodyjnego i mimo wszystko dość ostrego (blasty) grania. Mnie w swych wysiłkach najczęściej podchodzą pod Soilwork gdzieś tak sprzed dekady.</span><br></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2012/01/trials-witness-to-downfall-2011.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-457222648745906679?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-69739008224346788152012-01-08T00:00:00.001+01:002012-01-08T00:05:18.755+01:00Kataklysm – Heaven’s Venom [2010]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-5kWWgWMRlAM/TwgBU0vXkLI/AAAAAAAACac/gWZauY-xvFY/s1600/kataklysm-heavens-venom.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-5kWWgWMRlAM/TwgBU0vXkLI/AAAAAAAACac/gWZauY-xvFY/s1600/kataklysm-heavens-venom.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Żeby napisać cokolwiek sensownego o tej płycie, muszę mieć ją nastawioną na 'repeat'. Niestety, to nie zasługa magnetyzującej siły "Heaven’s Venom". Prawda jest bowiem bolesna – wraz z ostatnimi dźwiękami 'Blind Saviour' cała zawartość dziesiątego krążka Kanadyjczyków błyskawicznie ulatnia się ze świadomości. A po minucie trudno sobie nawet przypomnieć, co to za zespół przed chwilą tak bezpłciowo hałasował. To już trzeci album Kataklysm, który mocno rozczarowuje, a że ewidentnie nie idzie ku lepszemu, to chyba najwyższym czas, żeby darować sobie kontakt z następnymi. No bo, co my tu mamy? Grają ładnie, zalatujących Szwecją melodyjek jest dużo, tempa umiarkowane, brzmienie stonowane – całość sklecona na tyle sprawnie, żeby materiał bez oporu łyknął początkujący niemiecki metalowiec.</span><br></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2012/01/kataklysm-heavens-venom-2010.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-6973900822434678815?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-238326893663227782012-01-05T22:04:00.001+01:002012-01-05T23:01:07.269+01:00ICS Vortex – Storm Seeker [2011]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-FZ-AYcRedw0/TwYc4gatBwI/AAAAAAAACaM/pyOkLj8HzdA/s1600/ics-vortex-storm-seeker.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-FZ-AYcRedw0/TwYc4gatBwI/AAAAAAAACaM/pyOkLj8HzdA/s1600/ics-vortex-storm-seeker.jpg"></a></div><span style="font-family: "Arial","Helvetica",sans-serif;">Kolega sympatyczny ICS Vortex pozazdrościł swojemu towarzyszowi w metalowej niedoli Ihsahnowi kariery solowej oraz — idącej za nią — sławy i wystartował z własnym pomysłem, zatytułowanym, dla niepoznaki, ICS Vortex. Każdy, kto jest jako tako rozeznany w norweskiej scenie okołoblackowej, zna jegomościa Vortexa i wie do czego jest zdolny. I choćby się człek zapierał rękami i nogami i szczerze nie znosił pobratymców pani Bjoergen, musi mi przyznać rację – ten chłop potrafi śpiewać. A jeśli nie przyzna mi racji, to i słuch ma jak osioł wdzięk i gust jak Nergal włosy. Nie muszę dodawać, że tak pierwsze, jak i drugie znaczy, że żaden. Nie znaczy to jednak wcale, że każdy kto choćby nawet dobrze potrafił śpiewać, musi czuć się w obowiązku doposażania świata w kolejny zestaw dźwięków. Bo poza umiejętnościami należy mieć co przekazać, a z tym jest</span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2012/01/ics-vortex-storm-seeker-2011.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-23832689366322778?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-40212340780821744182012-01-02T00:01:00.001+01:002012-01-02T00:05:53.074+01:00Entombed – Serpent Saints – The Ten Amendments [2007]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-imSaVjrFjhM/TwB5qow060I/AAAAAAAACZo/XrqRh2ROf9c/s1600/entombed-serpent-saints-the-ten-amendments.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-imSaVjrFjhM/TwB5qow060I/AAAAAAAACZo/XrqRh2ROf9c/s1600/entombed-serpent-saints-the-ten-amendments.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Idę o zakład, że kultowi Szwedzi sklecili tę płytę na odpierdol, całkowicie zamroczeni, bardziej skupiając się na tym, żeby w studiu nie zabrakło fajek ani wódzi, niż żeby każdy dźwięk był doskonale wypieszczony. Death 'n' Roll, punk-death – nazywajcie to, jak chcecie, to jest po prostu pieprzona esencja Entombed: brudna, niechlujna, pierwotna i luzacka. Z oparów alkoholu i rozmaitego zielska wyszedł im jednen z najlepszych — a odrzuciwszy sentyment do staroci, to może i najlepszy — album w karierze. I nie ma w tym mojej przesady – pod względem zajebistości i przebojowości "Serpent Saints" bije na głowę nawet debiut (albo "Wolverine Blues", jak kto woli). O miano największego hiciora walczą tu przede wszystkim 'Masters Of Death' (kapitalny tekst, na który mogło być stać tylko Entombed), 'When in Sodom ', 'Serpent Saints' i 'The Dead, The Dying And The Dying To Be Dead'</span><br></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2012/01/entombed-serpent-saints-ten-amendments.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-4021234078082174418?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-27787093886800042132011-12-29T00:08:00.002+01:002012-01-02T00:06:37.753+01:00Dementor – God Defamer [2004]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-sKRBczg0lC8/Tvm5fLxyZuI/AAAAAAAACZU/0unlF7ARrJ0/s1600/dementor-god-defamer.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-sKRBczg0lC8/Tvm5fLxyZuI/AAAAAAAACZU/0unlF7ARrJ0/s1600/dementor-god-defamer.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Różnie można rozpatrywać nowszą — czyli zawierającą się w ostatniej dekadzie — twórczość Dementor, choć na pewno nie można odmówić Słowakom wysokiego poziomu uprawianej przez nich muzy. Wiadomo, doświadczenie procentuje, a oni przecież są jedną z najstarszych ekstremalnych kapel u naszych południowych sąsiadów. Głównym problemem jest znikoma oryginalność tworzonych przez nich dźwięków, ich wtórność i, nie da się ukryć, przewidywalność. Dementor jest radykalnie death metalowy i jednoznacznie antychrześcijański – nie ma tu podtekstów, niedomówień, błądzenia w poszukiwaniu nowości, silenia się na wyjątkowość – wszystko wali prosto w ryj z należytą florydzką mocą. Muzyka dla gatunkowych purystów, ot co. Akurat na "God Defamer" do wcześniejszych fascynacji Morbidami dołączyła okazywana niemal na każdym kroku sympatia dla największego dzieła Krisiun,</span><br></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/12/dementor-god-defamer-2004.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-2778709388680004213?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-9597509041406972932011-12-26T14:29:00.002+01:002011-12-26T14:46:12.836+01:00Charred Walls Of The Damned – Cold Winds On Timeless Days [2011]<div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-h8sYH9XcdRk/Tvh5UQ3uncI/AAAAAAAACZA/4JVvjgM2LMM/s1600/charred-walls-of-the-damned-cold-winds-on-timeless-days.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-h8sYH9XcdRk/Tvh5UQ3uncI/AAAAAAAACZA/4JVvjgM2LMM/s1600/charred-walls-of-the-damned-cold-winds-on-timeless-days.jpg"></a></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"><span style="font-family: "Arial","Helvetica",sans-serif;">Suecof, "Ripper" Owens, DiGiorgio oraz — stojący za wszystkim — Christy – taki skład mógłby zagrać dosłownie wszystko; dobrze, że nie mierzyli się z hip-hopem, bo jest spora szansa, że wielu zatwardziałych metali szlajałoby się dziś po ulicach poobwieszanych złotymi łańcuchami i w spodniach z krokiem w kolanach, ja w pierwszym szeregu. Nawet nie muszę tej półboskości jakoś specjalnie dowodzić, wystarczy, że wymienię kilka kapel, w których owi panowie raczyli kiedykolwiek brzdąkać i hałasować (kilka, bo wymienienie wszystkich zajęłoby mi drugie tyle miejsca, co tekst właściwy): Capharnaum, Iced Earth, Judas Priest, Autopsy, Sadus, Testament, Burning Inside, Control Denied i — last but not least — Death. I uwierzcie, a jeśli nie wierzycie, Tomasze, to sobie sprawdźcie, że to zaledwie ćwierć, a może nawet nie, całego dorobku chłopaków.</span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/12/charred-walls-of-damned-cold-winds-on.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-959750904140697293?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-49035526448509049172011-12-23T00:01:00.002+01:002011-12-24T10:49:10.571+01:00I'll Eat Your Face – Irritant [2010]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-QHUMJBbZF8k/TvIsBdqXJTI/AAAAAAAACYk/buVywMHND6Y/s1600/i-ll-eat-your-face-irritant.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-QHUMJBbZF8k/TvIsBdqXJTI/AAAAAAAACYk/buVywMHND6Y/s1600/i-ll-eat-your-face-irritant.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: small;">Zjem twoją twarz... – konotacje z Hannibalem Lecterem i podobnymi wesołkami nasuwają się same, jednak irlandzki duet nie osiągnął jeszcze tego poziomu ekstremy. I raczej nie zanosi się na to, żeby kiedyś tego dokonali, bo raz, że trudno cokolwiek zjeść z rajstopami na głowie (taki sobie kolesie wymyślili image – gang Olsena i Benny Hill się kłaniają), a dwa, że "Irritant" to raczej stonowany miks patentów charakterystycznych dla death metalu, sludge, ambitniejszego rocka, a nawet jazzu. Należy szybko dodać, że miks nawet udany, bo mimo nietypowo dobranych elementów składowych, materiał udało im się nagrać dość spójny, ciekawy, dobrze brzmiący, przyciągający uwagę oraz — wbrew tytułowi — absolutnie nie drażniący. Jest to spory sukces, bo — o czym jeszcze nie wspomniałem, żeby nie odstraszać — "Irritant" to album instrumentalny.</span><br></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/12/ill-eat-your-face-irritant-2010.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-4903552644850904917?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-1012656724607079182011-12-20T00:01:00.000+01:002011-12-20T00:01:34.174+01:00Belphegor – Blood Magick Necromance [2011]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-wNkkUWtSr_o/Tu9fojRRGhI/AAAAAAAACYU/qIRSmNvR9UQ/s1600/belphegor-blood-magick-necromance.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-wNkkUWtSr_o/Tu9fojRRGhI/AAAAAAAACYU/qIRSmNvR9UQ/s1600/belphegor-blood-magick-necromance.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Austryjaccy piewcy wszelkiej desekracji, po przejściu do Nuclear Blast, narzucili sobie (albo im narzucono – o to przecież łatwiej) ostre tempo, bo "Blood Magick Necromance" jest ich czwartym albumem w ciągu zaledwie pięciu lat. Ma to swoje plusy – gdy ktoś jest bezkrytycznym fanem Belphegor, to nie musi długo czekać na kolejne porcje necro-satanicznych manifestów. Są i minusy, bo przy tak napiętym wydawniczym terminarzu i zatrzęsieniu koncertów ciężko o złapanie oddechu, istnieje duże ryzyko pojawienia się rutyny, a przez to łatwiej coś przeoczyć, no i o prawdziwej świeżości można zapomnieć. Jak dla mnie, właśnie przez ten zapierdol kilka rzeczy im tym razem nie wyszło, a ilość minusów niemile zaskakuje. Przede wszystkim na "Blood Magick Necromance" austryjackie komando położyło nacisk na blackowy pierwiastek, co uczyniło materiał dość płaskim i jednolitym,</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/12/belphegor-blood-magick-necromance-2011.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-101265672460707918?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-48511461231549797352011-12-17T22:26:00.003+01:002011-12-18T09:12:58.285+01:00Therion – Lemuria [2004]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-Uola5FGwcs0/Tu2e1Rn4m7I/AAAAAAAACYA/926Jd9N-oHY/s1600/therion-lemuria.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-Uola5FGwcs0/Tu2e1Rn4m7I/AAAAAAAACYA/926Jd9N-oHY/s1600/therion-lemuria.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: small;">Chyba nie stwierdzę nic szczególnie odkrywczego konstatacją, że Therion to klasa sama dla siebie, kapela, której styl jest nie tyle niepodrabialny (tu następuje wymowna pauza, w czasie której kieruję wzrok w stronę ChRL), co bezbłędnie rozpoznawalny już od pierwszych dźwięków. Jest to stwierdzenie nieco mgliste i nieprecyzyjne, ale dobrze oddaje wrażenia jakie towarzyszą lekturze Szwedów – bo nie rozpoznać Theriona to jak dać z liścia kobiecie (będąc facetem), jak powiedzieć "gówno" w wytwornym towarzystwie, tudzież zalać frytki majonezem. Po prostu się nie godzi, nie godzi kurwa i basta! Tą kapelę trzeba znać, lubić też – ci, którzy się ze mną nie zgadzają, to wiedzą co im słoń na ucho nadepnął i gdzie im kij w dupę. Oczywiście zastrzec trzeba, że sympatia do kapeli nie jest ślepa i bezwarunkowa, obejmująca swoim zasięgiem wszystkie krążki</span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/12/therion-lemuria-2004.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-4851146123154979735?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-87006606967590673222011-12-14T00:01:00.001+01:002011-12-14T00:04:46.342+01:00Fleshkraft – First Harvest [2008]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-ZgIoEWOr0Xg/TuetL6Ao7cI/AAAAAAAACXg/EERmB10ygx0/s1600/fleshkraft-first-harvest.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-ZgIoEWOr0Xg/TuetL6Ao7cI/AAAAAAAACXg/EERmB10ygx0/s1600/fleshkraft-first-harvest.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">Jeśli wśród naszych czytaczy są i tacy, którzy wciąż tęsknią za Cannibal Corpse z Barnesem na wokalu, to mam dla nich dobrą wiadomość – powiew starych, dobrych czasów znajdziecie na debiucie Fleshkraft. Fińska załoga proponuje death metal czerpiący pełnymi garściami z klasycznego dorobku Amerykanów, szczególnie z okresu "Tomb Of The Mutilated" i "The Bleeding" – rytmiczny, brutalny, klawo brzmiący, perfekcyjnie odegrany i ozdobiony niskimi charczącymi wokalami. Przewidywalny także, ale w tym punkcie problemu akurat nie widzę. Kapel grających pod Cannibali była już cała masa, ale nie spotkałem się jeszcze z taką, której by to wychodziło tak przekonująco jak Fleshkraft. Pozytywny odbiór "First Harvest" wynika jak dla mnie z dwóch rzeczy. Po pierwsze, chłopaki obiektywnie grają bardzo sprawnie i z dużą łatwością, </span>a po drugie, nie przeginają w odwzorowywaniu swych kudłatych idoli.</div></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/12/fleshkraft-first-harvest-2008.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-8700660696759067322?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-87787720978275278772011-12-11T00:01:00.000+01:002011-12-11T00:01:18.614+01:00Make Me A Donut – Make Me A Donut [2011]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-h5UycfV2ljM/TuOaord79rI/AAAAAAAACUw/PnUZ2GLd690/s1600/make-me-a-donut-make-me-a-donut.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-h5UycfV2ljM/TuOaord79rI/AAAAAAAACUw/PnUZ2GLd690/s1600/make-me-a-donut-make-me-a-donut.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Deaf jakiś czas temu chwalił się rozmiarem swoich cojones, to i ja błysnę heroizmem w trosce o dobro ludzkości. Otóż przesłuchałem "Make Me A Donut" pełne dwa razy, bezpowrotnie marnując w ten przykry sposób nieco ponad pół godziny życia. Ja zmarnowałem, ale wy już nie musicie, albowiem spieszę z ważną informacją: Make Me A Donut to syf. Wydawca określa coś takiego mianem 'party-core'. Jedno jest pewne – na imprezę z takim czymś w roli muzyki nigdy bym nie poszedł. Rzeczone 'takie coś', to po mojemu niestrawny miks techno (a w każdym razie gównianej elektroniki) z odrobinkę 'podcore’owanym' nowoczesnym, melodyjnym szwedzkim death metalem i hip-hopem. Skoczne rytmy, plumkające klawisze, toporne (a przy tym niezbyt czytelne) riffy i irytujące gimnazjalną pretensjonalnością wokale – oto obraz niespójnej i nieatrakcyjnej muzyki Szwajcarów.</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/12/make-me-donut-make-me-donut-2011.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-8778772097827527877?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-45647291051153181092011-12-08T21:39:00.003+01:002011-12-09T18:19:29.411+01:00Realm – Endless War [1988]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-h9yTRCoO_zs/TuJB5tCluaI/AAAAAAAACUY/6cRYU0Lbfoo/s1600/realm-endless-war.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-h9yTRCoO_zs/TuJB5tCluaI/AAAAAAAACUY/6cRYU0Lbfoo/s1600/realm-endless-war.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Pozostańmy jeszcze na kilka chwil w lepszych czasach, kiedy muzykowanie wymagało czegoś więcej niż grajków o urodzie Kena/Barbie, znacznych nakładów na aktoreczki świecące do kamery cyckiem, tudzież kompozycji tak prostych w odbiorze, że co bardziej szanująca się krewetka mogłaby się poczuć urażona. Mówię tak nie dlatego, że uważam, że wszystko, co wartościowe już zdążono nagrać – tak uważa demo, ale dlatego, że obawiam się, iż może mieć on jednak rację. Bo, jakby na to nie spojrzeć, znakomita większość nowych wydawnictw jest w mniejszy lub większym (większym oczywiście) stopniu inspirowana dokonaniami poprzednich dekad, a wszelakie rzekome nowości i inne numetale tylko utwierdzają mnie w przekonaniu, że półświatek metalowy jak jasna cholera potrzebuje nowego Schuldinera, lub choć Masvidala w formie z czasów "Focus".</span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/12/realm-endless-war-1988.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-4564729105115318109?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-11049944754542333332011-12-05T00:01:00.000+01:002011-12-05T00:01:03.451+01:00Exhorder – Slaughter In The Vatican [1990]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-5DOsvdezlXo/TtvhRG7spxI/AAAAAAAACT8/b1OiNxOFnbM/s1600/exhorder-slaughter-in-the-vatican.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-5DOsvdezlXo/TtvhRG7spxI/AAAAAAAACT8/b1OiNxOFnbM/s1600/exhorder-slaughter-in-the-vatican.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Jeden rzut oka na okładkę i od razu chce się zanucić "heng de połp, heng de połp, heng de połp!", ale to nie ten zespół... Momencik... przecież Kyle też wydziera się "Hang the pope, spill his blood" w 'Homicide'... No nieważne. W każdym razie, w przeciwieństwie do ekipy Nuclear Assault, kwartet z Luizjany, choć niewiele młodszy, prezentował znacznie nowocześniejsze i przede wszystkim brutalniejsze podejście do gatunku. Doskonale to słychać na opisywanym krążku. Szorstko, wulgarnie, prowokacyjnie, dość szybko, bez kompromisów, ozdobników i litości – oto recepta Exhorder na wgniatające granie z pogranicza thrash i death metalu. Muzyki w podobnym stylu na przełomie lat 80-tych i 90-tych ubiegłego wieku było sporo, ale mało który zespół pocinał tak ostro i na takim poziomie.</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/12/exhorder-slaughter-in-vatican-1990.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-1104994475454233333?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-27940624764669051472011-12-02T00:02:00.000+01:002011-12-02T00:02:14.238+01:00Calm Hatchery – Sacrilege Of Humanity [2010]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-dKRLaOpkX5o/TtfUKGTvkBI/AAAAAAAACTU/43NyFlq4CqM/s1600/calm-hatchery-sacrilege-of-humanity.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-dKRLaOpkX5o/TtfUKGTvkBI/AAAAAAAACTU/43NyFlq4CqM/s1600/calm-hatchery-sacrilege-of-humanity.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Debiut Calm Hatchery kojarzę jedynie z okładki, co powodem do szpanu raczej nie jest, więc nie mam pojęcia, jaki postęp dokonał się od tamtego albumu w muzyce zespołu. Przeczuwam, że musiał być pieroński, bo to mało prawdopodobne, żeby grzali na takim poziomie od samego początku. A chodzi o poziom czołówki gatunku w naszym przepięknym kraju! Daje to pewne nadzieje na to, że na tych ziemiach brutalny wygrzew w klasycznej formie jeszcze przez jakiś czas nie zaginie. Mnie najbardziej cieszy, że chłopaki trzymają się w granicach normalnie pojmowanego death metalu – bez udziwnień, naciąganego eklektyzmu, dyskotekowych eksperymentów i tego całego nowomodnego szajsu, w tym także pędu ku absurdalnie technicznej ekstremie (czytać: sweep i gravity blast przez całą płytę).</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/12/calm-hatchery-sacrilege-of-humanity.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-2794062476466905147?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-6065865263630899842011-11-29T22:51:00.004+01:002011-12-01T23:06:34.791+01:00Mekong Delta – Wanderer On The Edge Of Time [2010]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div align="justify" style="margin-bottom: 0cm;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-c5FQeB0ey64/Ttf5365qlvI/AAAAAAAACTo/J9IDJsJzk6E/s1600/mekong-delta-wanderer-on-the-edge-of-time.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-c5FQeB0ey64/Ttf5365qlvI/AAAAAAAACTo/J9IDJsJzk6E/s1600/mekong-delta-wanderer-on-the-edge-of-time.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Kurcze, jakoś nie mogę przekonać się do ostatniego albumu Mekongów. Nie wiem jak nazwać to, co mi nie pasuje, czymkolwiek to jednak (nie) jest, sprawia, że nie mam do albumu serca, no chyba, że gołębie. Niby słucham i nie mam odruchu wymiotnego, powiem więcej – mogę "Wanderera" słuchać kilka razy pod rząd, niemniej jednak za każdym razem czuję pewien niedosyt. No dobra, przyznaję – wiem jak to nazwać, a zwrot z pierwszej linijki to prostacki chwyt reklamowy, ale skoro dotarliście aż tu, to znaczy, że mimo iż prosty, jest skuteczny. Problem polega na tym, że album jest dość nużący. Sad but true, panie i panowie miłośnicy Mekongów. Jedyne szybkie i wciągające kawałki są instrumentalne, więc — choćby z zasad logiki — wynika, że to co pozostaje jest mdławe i wokalne.</div></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/11/mekong-delta-wanderer-on-edge-of-time.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-606586526363089984?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-20099505843191200482011-11-26T00:01:00.000+01:002011-11-26T00:01:02.994+01:00Krisiun – The Great Execution [2011]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-pS6JigY0yUQ/TtAKkzyjIDI/AAAAAAAACSg/fSjEBIvjRh0/s1600/krisiun-the-great-execution.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-pS6JigY0yUQ/TtAKkzyjIDI/AAAAAAAACSg/fSjEBIvjRh0/s1600/krisiun-the-great-execution.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Nie lada kolosa przygotowali dla fanów Brazylijczycy po trzech latach przerwy. Ponad godzina death metalu w wykonaniu Krisiun to nie przelewki, a prawdziwe wyzwanie dla twardzieli. Najwięksi maniacy, jeśli tylko czują się na siłach, mogą sięgnąć po digi-wersję rozszerzoną o ponownie nagrany numer tytułowy z debiutu – powiewa ona hardkorem (67 minut!), ale zawsze to lepsze niż kolejny cover. W tej sytuacji należy się cieszyć, że "The Great Execution" nie jest ich największym wyziewem, bo inaczej ciężko byłoby przez tę płytę przebrnąć. Cieszy też, przynajmniej mnie, że album nie jest w prostej linii kontynuacją dwóch poprzednich. Składniki charakterystyczne dla Krisiun (wokale, sposób riffowania, perkusyjna dewastacja, brzmienie Stage One) naturalnie wciąż występują w zadowalających ilościach — w końcu to one przesądzają o rozpoznawalności zespołu</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/11/krisiun-great-execution-2011.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-2009950584319120048?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-73017009851510004422011-11-23T00:01:00.000+01:002011-11-23T00:01:01.933+01:00Malevolent Creation – Stillborn [1993]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-qAvYkfgk9bs/TsvOFhB4m_I/AAAAAAAACSQ/i0LOsa1pllQ/s1600/malevolent-creation-stillborn.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-qAvYkfgk9bs/TsvOFhB4m_I/AAAAAAAACSQ/i0LOsa1pllQ/s1600/malevolent-creation-stillborn.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Wiele osób zadaje sobie pytanie, dlaczego Malevolent Creation, pomimo tylu płyt na koncie i potężnego stażu, nie mają nawet połowy tej sławy co Deicide czy Suffocation – wszak debiutowali w odpowiednim miejscu (Floryda + Roadrunner) i czasie (początek death metalowego boomu). Moim zdaniem odpowiedź znajdujemy na "Stillborn" – krążku przełomowym, który miast potwierdzić ich klasę i umocnić pozycję na scenie, okazał się bolesnym potknięciem w drodze na szczyt. Niestety nie jest to wyłącznie wina Roadrunner (któremu ten album 'zawdzięcza' słabiutkie, niemal demówkowe brzmienie – kłania się przykład "Breeding The Spawn"), bo i sami muzycy się nie popisali. Konflikt wewnątrz kapeli zapewne sprzyjał nagromadzeniu gniewu i agresji, jednak nic z tego nie przełożyło się na muzykę, bo tej zwyczajnie brakuje kopa.</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/11/malevolent-creation-stillborn-1993.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-7301700985151000442?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-80784704671862435642011-11-20T21:35:00.004+01:002011-12-08T21:46:27.973+01:00Agent Steel – Skeptics Apocalypse [1985]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-Uk6MtFygVI8/TslyAR5cHrI/AAAAAAAACR8/7e5CN9FC5Po/s1600/agent-steel-skeptics-apocalypse.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-Uk6MtFygVI8/TslyAR5cHrI/AAAAAAAACR8/7e5CN9FC5Po/s1600/agent-steel-skeptics-apocalypse.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: "Arial", "Helvetica", sans-serif;">Klasyka thrashu – inaczej się tego nazwać nie da. Oczywiście, thrash thrashowi nie jest równy, ale nawet najbardziej czarnopodniebienni miłośnicy gatunku nie odmówią "Skeptics Apocalypse" przebojowości, solidnego warsztatu oraz siły przebicia, czyli — mówiąc prościej — zajebistości. Pewnie fanom ostrzejszego, mniej melodyjnego grania Agent Steel zacznie wchodzić dopiero po kilku głębszych, wszystkim pozostałym jednak wejdzie już od pierwszych dźwięków. Nawet jednak ci bardziej hardkorowi po owych kilku, znajdą na "Skeptics Apocalypse" mnóstwo fajnych, stosunkowo lekkich, aranżacji, które sprawią im niesamowitą frajdę. Bo, co by nie mówić, słucha się tego krążka z niedającą się ukryć satysfakcją: nogi same zaczynają przytupywać w rytm utworów, głowy kiwać się w coraz większym zakresie, a z gardeł wydobywają się pierwsze zapamiętane melodie i słowa.</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/11/agent-steel-skeptics-apocalypse-1985.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-8078470467186243564?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-53292701771621811262011-11-17T17:49:00.001+01:002011-12-26T23:05:54.478+01:00Suffocation – Pierced From Within [1995]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-R-j7UoJzWLs/TsU6dHE1GhI/AAAAAAAACRc/dkAOW5OeQ5c/s1600/suffocation-pierced-from-within.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-R-j7UoJzWLs/TsU6dHE1GhI/AAAAAAAACRc/dkAOW5OeQ5c/s1600/suffocation-pierced-from-within.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Najlepsza płyta Suffocation przed rozpadem! Czyżbym się omylił? Raczej nie, bo z 'trójką' może konkurować tylko epka "Despise The Sun". Amerykanie skoncentrowali się jak trzeba i nagrali kurewsko brutalny, niezwykle masywny, bardzo zaawansowany technicznie, a przy tym tylko odrobinę melodyjny materiał. Od pierwszych sekund daje się odczuć, że nie będzie lekko, łatwo i przyjemnie. No dobra, odrobinę się zagalopowałem – bowiem przyjemność, którą "Pierced From Within" pompuje w żyły słuchacza, sprawia, że momentalnie kultowe kurwiki w oczach stają, a wszystko co nie Suffocation przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie. Każda sekunda tej muzyki wgniata w fotel, zaciska się wokół mózgu i masakruje narządy słuchu – nieważne, czy to chorobliwie technicznymi zawijasami w 'Depths Of Depravity', czy seriami blastów i przyspieszeń w 'Torn Into Enthrallment'.</span><br></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/11/suffocation-pierced-from-within-1995.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-5329270177162181126?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-31103703708554272752011-11-14T00:01:00.000+01:002011-11-14T00:01:02.968+01:00Christ Agony – Nocturn [2011]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-cOFqVSkBJco/TsAEx-axbSI/AAAAAAAACRM/sRN3dYrRYTA/s1600/christ-agony-nocturn.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-cOFqVSkBJco/TsAEx-axbSI/AAAAAAAACRM/sRN3dYrRYTA/s1600/christ-agony-nocturn.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Naczytałem się dużo na temat wspaniałości tego albumu zanim w ogóle dorwałem go w swoje łapy, nic więc dziwnego, że apetyt miałem ogromny, a ciekawość zżerała mnie od środka. No i co? Ano to, że po kilkudziesięciu przesłuchaniach większość przeczytanych komentarzy na temat ósmego opusu Christ Agony mogę o kant dupy potłuc. Płytę zarejestrowano w naprawdę zabójczym składzie, jednak — nad czym niezmiernie ubolewam — opisywany materiał zabójczym się nie okazał. Może to moja wina, że od tego zespołu oczekuję wyłącznie rzeczy wielkich, ale spójrzmy prawdzie w oczy – ich, kurwa, na to stać. Wszak przemawiają za nimi nie tylko umiejętności, ale przede wszystkim olbrzymie doświadczenie. Swoją drogą to już trzecia — po Behemoth i Azarath — płyta z udziałem Inferno, która nie poniewiera, choć poniewierać powinna.</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/11/christ-agony-nocturn-2011.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-3110370370855427275?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-14717668607828765492011-11-11T18:22:00.003+01:002011-11-11T23:23:23.102+01:00Ayreon – 01011001 [2008]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-ZFQfiCsg5Ks/Tr2ffMEOC0I/AAAAAAAACQ4/4tLIXVJMTbU/s1600/ayreon-01011001.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-ZFQfiCsg5Ks/Tr2ffMEOC0I/AAAAAAAACQ4/4tLIXVJMTbU/s1600/ayreon-01011001.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Jeśli nie przepadacie za powerem, macie torsje na samą myśl o operze metalowej, a ciąg skojarzeń dla 'metalu' i 'baby' kończy wam się na prasowaniu, tudzież innych pracach domowych, to odpuśćcie sobie tą reckę – dla własnego i mojego spokoju. Recenzowany "01011001" jest bowiem albumem na wskroś powerowym, symfonicznym i zaśpiewanym przez baby i czy to się komuś podoba czy nie, to jest to kawał zajebistego grania. Wszystko, począwszy od występujących gościnnie muzyków, poprzez całą warstwę kompozycyjną, a skończywszy na realizacji i produkcji, stoi tu na najwyższym poziomie. Można nie lubić powerowego grania, co zresztą jest niekiedy całkowicie zrozumiałe, ale nie można nie uznawać nazwisk, które pojawiły się na wydawnictwie: Kürsch, Lande, van Giersbergen, Warby, Romeo, Sherinian – to tylko część z liczącej grubo ponad dwadzieścia osób rzeszy grajków i śpiewaków.</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/11/ayreon-01011001-2008.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-1471766860782876549?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-80387424579499781192011-11-08T20:31:00.005+01:002011-11-26T00:04:25.413+01:00Eskeype – Legacy Of Truth [2010]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-X-81M25TNhw/TrmCgB9UdAI/AAAAAAAACQY/6x3A_XHCJPg/s1600/eskeype-legacy-of-truth.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-X-81M25TNhw/TrmCgB9UdAI/AAAAAAAACQY/6x3A_XHCJPg/s1600/eskeype-legacy-of-truth.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Kolejny to już raz okazuje się, że mam większe niż demo cojones, albo — jak pewnie powie sam wywołany — mam więcej czasu. Jak by nie było, kolejną perełkę orientalnego grania recenzuję ja. Z tym wszakże, że — podobnie jak w tym starym dowcipie radzieckim — nie perełkę a 'piątaka', nie orientalnego a do bólu szwajcarskiego (powoli zaczyna być to synonim bezpłciowości) i nie grania, tylko w miarę strawnego hałasowania. Czy nie można wziąć przykładu z Coronera, Samaela (choć może Uciekający muzycy mogą być na nich za młodzi) bądź Punisha? Nie da się nagrać czegoś naprawdę dobrego, czegoś co pozostanie w głowie dłużej niż do wybrzmienia ostatniego dźwięku? Odnoszę bowiem wrażenie, że takiego Eskeype'a to teraz jest wszędzie pod dostatkiem, wystarczy na dwie Afryki i cztery Haiti.</span><br></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/11/eskeype-legacy-of-truth-2010.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-8038742457949978119?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-51649133476006973082011-11-05T00:02:00.000+01:002011-11-05T00:02:25.784+01:00Lou Reed & Metallica – Lulu [2011]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-i8ea0J3t3xg/TrReQyEEjII/AAAAAAAACPg/Iq1AObSMLJU/s1600/lou-reed-metallica-lulu.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-i8ea0J3t3xg/TrReQyEEjII/AAAAAAAACPg/Iq1AObSMLJU/s1600/lou-reed-metallica-lulu.jpg"></a> <span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">To nie jest Metallica, to nie jest Metallica – powtarzałem sobie dla nabrania odwagi przez pierwsze minuty "Lulu"... A potem mi przeszło i rozważania, czym jest, a czym nie jest ten album odłożyłem na bliżej nieokreślone nigdy. Mogłem sobie na to pozwolić, bo — w czym zapewne będę odosobniony — rezultat współpracy Reeda i Metallicy uważam za naprawdę dobry. Dziwny, odważny, denerwujący, ale ciągle dobry. Niewykluczone, że ma to jakiś związek z tym, iż przemawia przeze mnie kompletna ignorancja, bo nie wiem za bardzo, kto to taki ten Lou Reed i czego wielkiego w życiu dokonał – koleś wygląda jak średnio zaawansowany Keith Richards, coś tam potrafi brzdąknąć na gitarze, a wokalista jest z niego dość tragiczny, żeby nie powiedzieć – żaden. Pal licho tę klasyczną rockową aparycję i raczej nieznaczące partie instrumentalne w jego wykonaniu – tu o głos się rozchodzi.</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/11/lou-reed-metallica-lulu-2011.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-5164913347600697308?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-42631773993160829792011-11-02T18:33:00.001+01:002012-02-06T09:07:53.923+01:00Obscura – Omnivium [2011]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-gk4Jik1yXeI/TrF-T2mds_I/AAAAAAAACPQ/8nQ32xB9VOI/s1600/obscura-omnivium.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-gk4Jik1yXeI/TrF-T2mds_I/AAAAAAAACPQ/8nQ32xB9VOI/s1600/obscura-omnivium.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">Zdaję sobie sprawę z tego, że wielu miłośników instrumentalnie dopieszczonego death metalu z wypiekami na twarzy wyczekiwało tej płyty — sam chyba też trochę czekałem, jednak nie na tyle, żeby nie spać po nocach — zastanawiając się, co też niezwykłego niemiecko-holenderska machina wymyśli tym razem. I tu mamy zonka. Jakkolwiek absurdalnie by to nie brzmiało przy takim zaawansowaniu technicznym, kompozytorsko muzycy Obscura właściwie stanęli w miejscu. Zauważalny postęp dotyczy jedynie brzmienia (szczególnie gitar – zyskały na ciężarze), bo same utwory nawet w szczegółach praktycznie nie odbiegają od tych z "Cosmogenesis", a zarazem pokazują, że niczego lepszego od 'Anticosmic Overload' już raczej nie wymyślą. Jak dla mnie za dużo tu niezaprzeczalnie ambitnych i wymagających, ale jednak schematów.</span></div></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/11/obscura-omnivium-2011.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-4263177399316082979?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-52524968845219925632011-10-29T00:04:00.000+02:002011-10-29T00:04:51.051+02:00Death – Individual Thought Patterns [1993]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-kA_EF0UxyXY/Tqr9ECCmOSI/AAAAAAAACO8/TIrJE-n7nbc/s1600/death-individual-thought-patterns.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-kA_EF0UxyXY/Tqr9ECCmOSI/AAAAAAAACO8/TIrJE-n7nbc/s1600/death-individual-thought-patterns.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Wyziew doskonałości – tylko tak mogę opisać "Individual Thought Patterns", piąty album w dziejach Śmierci. Ten uwielbiany przez rzesze zagorzałych miłośników natchnionej death metalowej muzyki krążek to dzieło kompletne, przemyślane od A do Z i dopracowane do najmniejszego szczegółu. Z ekipy nagrywającej doskonały "Human", oprócz Chucka, pozostał tylko wirtuoz basu Steve DiGiorgio, który poczyna sobie jeszcze śmielej niż na poprzedniej płycie, zachwycając coraz bardziej porąbanymi pomysłami. Posłuchajcie chociażby 'Destiny', 'Jealousy', 'The Philosopher' lub numeru tytułowego – czyż to nie prawdziwe cudeńka? Reszta składu to również kolesie doskonale znani w metalowym półświatku.</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/10/death-individual-thought-patterns-1993.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-5252496884521992563?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-37875200776916836532011-10-26T20:02:00.007+02:002012-02-26T03:32:45.301+01:00Metallica – Kill 'Em All [1983]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-sxcYg7_pljs/TqgnUvcvxbI/AAAAAAAACOo/zKG7wozd6rk/s1600/metallica-kill-em-all.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-sxcYg7_pljs/TqgnUvcvxbI/AAAAAAAACOo/zKG7wozd6rk/s1600/metallica-kill-em-all.jpg"></a></div><div align="justify" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: small;">Pisanie o klasyku tej wielkości przypomina próbę przedstawienia problemów fizyki kwantowej przez prowincjonalnego nauczyciela fizyki. Nie dość, że kaliber za wielki, nie dość, że wiedza ździebko w defensywie, to nawet po prostu brakuje języka w gębie. Czuję się nieco podobnie, choćby dlatego, że gdy album trafił na półki, ja miałem kilka miesięcy i srałem jeszcze pod siebie, a nawet się z tego ciepełka cieszyłem. Co tu dużo mówić – to pierwszy thrashowy album w dziejach ludzkości, a to znaczy "klękajcie narody". Przez ostatnich kilka miesięcy dość intensywnie pochylałem się nad początkami thrashu i doszedłem do smutnawego wniosku, że próbę czasu przetrwało zaledwie kilka kapel, a z tych, co przetrwały zaledwie kilka trzyma się, mniej więcej, ram gatunku (w przypadku Metalliki należy oczywiście, przez kulturę swoją osobistą, nie wspominać o kilku najnowszych albumach,</span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/10/metallica-killem-all-1983.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-3787520077691683653?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-53074496112792544732011-10-23T15:02:00.001+02:002011-10-27T10:29:52.501+02:00Nasum – Helvete [2003]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-3GfkzBm62Rs/TqQP6ebSPpI/AAAAAAAACOU/Y7AQv_I9sw8/s1600/nasum-helvete.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-3GfkzBm62Rs/TqQP6ebSPpI/AAAAAAAACOU/Y7AQv_I9sw8/s1600/nasum-helvete.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Każdy, nawet średnio zorientowany fan wie, że "Human 2.0" to generalnie kupa skomasowanego napierdalania na najwyższym poziomie, no nie? W przypadku "Helvete" również nie zabrakło porywających (rozrywających) blastów, ale w porównaniu do poprzedniczki, płyta jest w moim odczuciu zdecydowanie bardziej urozmaicona, choć nie aż tak dzika, jak wcześniejsze dokonania Szwedów. Panowie zapodali znacznie więcej fragmentów z potężnym walcowaniem oraz sporo uwydatnionych melodii (choć samych numerów jest tylko 22 – dali dupy, hehe). 'Scoop', 'Stormshield', 'Relics', 'The Final Sleep', 'Breach Of Integrity', 'Worst Case Scenario' – czy to nie znakomite przykłady na to, jak wymiatać nowoczesny grind, inteligentny i brutalny zarazem?!</span><br></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/10/nasum-helvete-2003.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-5307449611279254473?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-36857459613398402882011-10-20T18:36:00.000+02:002011-10-20T18:36:52.850+02:00Mastodon – The Hunter [2011]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-gpszwPkmPTY/TqBNlFCJF1I/AAAAAAAACOE/_RVVsOuQeyw/s1600/mastodon-the-hunter.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-gpszwPkmPTY/TqBNlFCJF1I/AAAAAAAACOE/_RVVsOuQeyw/s1600/mastodon-the-hunter.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Uh, Amerykanie już na dobre poszli w komerchę. Na "The Hunter" zagrali jeszcze łagodniej i prościej niż to miało miejsce na "Crack The Skye", a całość doprawili wpływami bujanego southern rocka, żeby żaden redneck nie mógł się tej płycie oprzeć. Do tego natrzaskali aż trzynaście stosunkowo krótkich piosenek, bo to daje większe szanse na zmajstrowanie góry teledysków, niż gdyby kawałków znowu było siedem. Komercha pełną gębą, jak w mordę jeża! No, ale niech je kręcą, nawet hurtowo – na zdrowie, ja i tak jestem kupiony bez takich wspomagaczy, bo jakby Mastodon nie pitolił, to klasy i olbrzymich umiejętności odmówić im nie mogę, nie potrafię, nie chcę. Tym bardziej, że nowy materiał jest więcej niż zajebisty – jajcarski, mega przebojowy, odrobinkę zadziorny (ukłon, ale nie taki japoński, w kierunku "Leviathan"), idealnie brzmiący, doskonale zagrany (perkusja!) i w końcu kapitalnie zaśpiewany (perkusista!).</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/10/mastodon-hunter-2011.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-3685745961339840288?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-9671990330269536872011-10-17T17:53:00.000+02:002011-10-17T17:53:29.289+02:00Immortal – Blizzard Beasts [1997]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-gG3pTFFvp-U/TpxKeRAsmHI/AAAAAAAACN0/gu83owGPysc/s1600/immortal-blizzard-beasts.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-gG3pTFFvp-U/TpxKeRAsmHI/AAAAAAAACN0/gu83owGPysc/s1600/immortal-blizzard-beasts.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Znany wszystkim syndrom trzeciej płyty to niezwykle poważna sprawa – wszak 'trójka' to miernik rzeczywistego potencjału kapeli, dowód na okrzepnięcie prezentowanego stylu i — często — pokaz najwyższej formy. W przypadku Immortal taka gadanina jest gówno warta, bo chociaż "Battles In The North" to krążek dość udany i wstrzelony w odpowiedni czas (mać!), to właśnie czwarty w kolejności "Blizzard Beasts" jest największym osiągnięciem Norwegów. Produkcyjnie może i kuleje na obie nogi (szczególnie z perspektywy czasu), ale za to od strony muzycznej jest niespełna półgodzinnym (w tym intro!) pokazem brutalnej, chaotycznej siły. Zespół popełniał już wcześniej szybkie płyty, ale dopiero na opisywanym krążku szybkości towarzyszą znacznie większa dynamika i bardziej przemyślane aranżacje, a to przekłada się na większą moc oddziaływania na układ nerwowy.</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/10/immortal-blizzard-beasts-1997.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-967199033026953687?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-25855865531467745732011-10-14T19:23:00.000+02:002011-10-14T19:23:54.909+02:00Hellwitch – Syzygial Miscreancy [1990]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-Udu6UkkaoHg/TphudVWQ-UI/AAAAAAAACNk/9YL41lztEzY/s1600/hellwitch-syzygial-miscreancy.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-Udu6UkkaoHg/TphudVWQ-UI/AAAAAAAACNk/9YL41lztEzY/s1600/hellwitch-syzygial-miscreancy.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Ciekawe jakich muzycznych szaleństw mogliby się dopuścić muzycy Hellwitch, gdyby w pierwszym etapie działalności trafili na sensowną (a przynajmniej o mniej złodziejskim profilu) wytwórnię, a przy okazji wytrzymali ze sobą trochę dłużej. "Syzygial Miscreancy" dowiedli, że stać ich było naprawdę na wiele, bo mimo upływu lat krążek wciąż trzyma się znakomicie i zamiata jak mało który. Już w zamierzchłych czasach Amerykanie z dużym powodzeniem robili, co się tylko dało, żeby firmowane przez nich granie (choć nie tylko – wystarczy rzut oka na tytuły i teksty) można było uznać za oryginalne. Panowie z thrash’u wzięli technikę i szybkość, a z death metalu intensywność i brutalność, co dało prawdziwie wybuchową mieszankę.</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/10/hellwitch-syzygial-miscreancy-1990.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-2585586553146774573?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-31192608644006762272011-10-11T08:06:00.001+02:002011-10-11T22:38:49.925+02:00Immolation – Providence [2011]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-2bWujr9dxYM/TpSo6rfzUOI/AAAAAAAACNM/oMiyY6Ll6T8/s1600/immolation-providence.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-2bWujr9dxYM/TpSo6rfzUOI/AAAAAAAACNM/oMiyY6Ll6T8/s1600/immolation-providence.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">Mam mieszane uczucia w stosunku do tego wydawnictwa. Z jednej strony cholernie cieszy mnie świeży zestaw wspaniałych dźwięków wyjątkowego zespołu, z drugiej wolałbym całą płytę z muzyką na takim poziomie, w końcu zaś z trzeciej mam pewne obawy, czy przypadkiem za jakiś czas Immolation nie wpadnie (albo zostanie wepchnięty) w epkowe szambo kosztem pełnych płyt. Póki co chyba mogę spać spokojnie. W przeciwieństwie do takiego Nuclear Blast, którzy pewnie z rozpaczy załamują ręce, bo w tym przypadku kasa przechodzi im koło nosa. Ale do rzeczy. "Providence" zawiera pięć stosunkowo krótkich kompozycji, co daje prawie dwadzieścia minut wybornego schizolskiego i intensywnego zarazem death metalu w najlepszym stylu Immolation.</span></div></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/10/immolation-providence-2011.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-3119260864400676227?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-18704038109095300722011-10-08T21:23:00.001+02:002011-10-08T22:34:53.804+02:00Hiram – Hiram [2008]<div style="margin-bottom: 0cm;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-X0tnf30zYCc/TpBzGt7PnNI/AAAAAAAACMs/SWSnKxDrFqQ/s1600/hiram-hiram.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-X0tnf30zYCc/TpBzGt7PnNI/AAAAAAAACMs/SWSnKxDrFqQ/s1600/hiram-hiram.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Arial","Helvetica",sans-serif;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">No niestety, wejście nie powala. Nie twierdzę, że jest złe – po prostu jest takie se, jak kombajn zbożowy w garażu na przedmieściach. A potem jest nawet nieco bardziej se. Wydawać by się więc mogło, że takim startem ustawiają temat do końca, ale nie, potem zaczyna się w końcu coś dziać. Potem zaczyna się gdzieś około minuty czterdzieści sekund i od tego momentu, z górkami i dolinkami, jest całkiem sensownie, a niekiedy nawet bardzo sensownie. Polane czystymi zaśpiewkami death/thrashowe kawałki wpadają w ucho z niemałym impetem i potrafią pozostać tam przez długie godziny. Album nie jest przesadnie długi, ale całość potrafi nasycić spragnionego nowocześnie potraktowanej syntezy ww. gatunków. Zaś fakt zalegania w głowie sprawia, że nawet człek nie zauważa, że mu właśnie trzecie okrążenie leci.</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/10/hiram-hiram-2008.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-1870403810909530072?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-63807815713307303012011-10-05T00:02:00.000+02:002011-10-05T00:02:53.916+02:00Mourn Code – Paradise Of The Walking Waste [2011]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-ig-3zz4fzRM/TosoCWw8WCI/AAAAAAAACMg/yH9dY7b4bzA/s1600/mourn-code-paradise-of-the-walking-waste.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-ig-3zz4fzRM/TosoCWw8WCI/AAAAAAAACMg/yH9dY7b4bzA/s1600/mourn-code-paradise-of-the-walking-waste.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Pierwsze dupnięcia (po ominięciu intra) przywodzą na myśl początki Angel Corpse, ale to nie jedyna kapela, z której twórczości czerpie meksykański kwintet. Koniecznie trzeba też wymienić Morbid Angel, Immolation oraz Krisiun. I te nazwy w zasadzie wystarczą, żeby mieć jaki taki obraz muzyki Mourn Code. Ciężki death metal z tendencją do technicznych zagrywek, w którym nie doszukacie się niczego nowoczesnego, ani tym bardziej oryginalnego. Wzorce chłopaki mają zacne, umiejętności techniczne zdradzają dłuższe obycie z instrumentami, no i panowie wiedzą, o co chodzi w tej muzyce... Jednak to nie wystarcza, by móc mówić o nich inaczej niż jako o zespole przeciętnym. W związku z powyższym "Paradise Of The Walking Waste" nie powoduje erekcji życia, choć słucha się tej płytki naprawdę spoko.</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/10/mourn-code-paradise-of-walking-waste.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-6380781571330730301?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-42279334198951868662011-10-02T00:19:00.002+02:002011-10-02T00:23:29.898+02:00Circle Of Defeat – Victims And Vengeance [2011]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-_NriPcTYCuw/Todp5QRPdHI/AAAAAAAACMU/Fabje-lNjFg/s1600/circle-of-defeat-victims-and-vengeance.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-_NriPcTYCuw/Todp5QRPdHI/AAAAAAAACMU/Fabje-lNjFg/s1600/circle-of-defeat-victims-and-vengeance.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Kapela pochodząca z Denver (czyli siedziby Cephalic Carnage) o nazwie zaczerpniętej z kawałka Nasum... No to już wiecie, czego się po nich spodziewać. Co najlepsze i godne pochwały – grają zgodnie z oczekiwaniami. Dla mniej czujnych – chodzi o pokopany, przyzwoicie techniczny grind-death. Nie jest to jeszcze ten poziom, co wyżej wymienione zespoły, ale pewne zadatki na dobrych pojebów Circle Of Defeat zdecydowanie posiadają. Póki co ze swoim graniem lokują się gdzieś pomiędzy tradycyjnym wściekłym dopieprzaniem, a kombinatorstwem w ramach ekstremy – bez odjazdów w stronę jazzu, sludge czy rocka. Obecność w paru miejscach patentów bardzo bliskich jedynce Nyia pozwala przypuszczać, że chłopaki podążą ścieżką mniej lub bardziej posranych, ale raczej brutalnych eksperymentów.</span><br></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/10/circle-of-defeat-victims-and-vengeance.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-4227933419895186866?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-30654780224822102042011-09-29T22:49:00.006+02:002012-02-02T19:26:21.392+01:00Toxik – World Circus [1987]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-PpfWGPeDiz0/ToTIV6BkXuI/AAAAAAAACMI/YqL90h1JwOE/s1600/toxik-world-circus.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-PpfWGPeDiz0/ToTIV6BkXuI/AAAAAAAACMI/YqL90h1JwOE/s1600/toxik-world-circus.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Jeden z pionierów technicznego thrashu, prawdziwa ikona sążnistego młócenia, klasyka gatunku, najpiękniejsi na wyborach mistera roku stanu Nowy Jork i chuj wi, co jeszcze. Słowem – Toxik. Kapela równie dobra, co nieznana, a może nawet lepsza. Szlag trafia, gdy próbuje człek wejść w posiadanie takiej perełki, a tu albo brak (bo nagrano wieki temu), albo, jeśli już jest, to tylko dla zwycięzców ostatniego Lotto (bo absurdalnie drogie). Więc miota się człowiek między kurwami na eBayu, gdzie czasami ktoś robi porządki w kolekcji i sprzedając krążek chce stać się magnatem finansowym oraz chujami na Allegro, gdzie nikt nic nie widział, nikt nic nie wie. Aż w końcu przychodzi chwila, gdy — zupełnym fartem — wpada, zmęczony i solidnie wpieniony, człeczyna na reedycję, reedycję za śmieszną kwotę – by jeszcze na koniec dobić.</div></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/09/toxik-world-circus-1987.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-3065478022482210204?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-45466022481726953692011-09-26T00:12:00.000+02:002011-09-26T00:12:18.053+02:00Testament – Low [1994]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-0HOUksM1kuE/Tn-mgCrCA1I/AAAAAAAACL8/h7b_6AzTLjc/s1600/testament-low.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-0HOUksM1kuE/Tn-mgCrCA1I/AAAAAAAACL8/h7b_6AzTLjc/s1600/testament-low.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Przed nagraniem "Low" Testament, jak to się ładnie mówi, zaliczył doła, doszły do tego istotne zmiany składu (odejście Skolnicka) i kłopoty z wytwórnią – w takiej sytuacji nie można było oczekiwać po zespole cudów, tym bardziej, że tenże zespół wydał już pięć płyt, którymi raczej wyczerpał temat. A tu coś takiego! Testament wbrew przeciwnościom losu podniósł się w glorii i chwale. Z wielkiego syfu powstał krążek, który z miejsca dołączył do ich największych osiągnięć – zaskakujący, mocniejszy niż którykolwiek wcześniej, bardzo zróżnicowany, świeży i przede wszystkim utrzymany na zajebiście wysokim poziomie. Panowie skomponowali wielowymiarowy choć bardzo składny materiał, w którym do odkrytego na nowo thrash’u dodali zwiększające siłę wyrazu elementy death metalu i zaaranżowali wszystko tak, żeby każdy mógł nagrać się do syta.</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/09/testament-low-1994.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-4546602248172695369?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-61707539298851581432011-09-23T00:03:00.000+02:002011-09-23T00:03:23.239+02:00Wormrot – Dirge [2011]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-s_P4xh9vC3E/TnuVrn27eUI/AAAAAAAACLs/ffD7snunw7k/s1600/wormrot-dirge.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-s_P4xh9vC3E/TnuVrn27eUI/AAAAAAAACLs/ffD7snunw7k/s1600/wormrot-dirge.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Ja tam jestem uprzedzony i ciągle z rezerwą podchodzę do grindowych kapel z Singapuru i okolic, bo przytłaczającą większość tego, z czym miałem dotąd styczność, można określić jedynie kalekimi generatorami szumu i dudnienia. Tych tutaj wydaje Earache, czyli teoretycznie mamy gwarant jakiejś tam jakości, ale niepewność mimo to pozostaje. Okazuje się jednak, że nie taki diabeł straszny, bo podopieczni Anglików (swoją drogą, co ich tak nagle wzięło na brutalizmy, szykuje się nowa moda?) grają zupełnie nieźle, choć wtórnie do n-tej potęgi. "Dirge" to szybka, gwałtowna i dzika, a przy tym dobrze brzmiąca napierducha, która bez problemu trafi do wielbicieli najbardziej klasycznych przedstawicieli gatunku. Nie spodziewajcie się zatem wyszukanych cudów na poziomie Nasum czy współczesnego Napalm Death, bo Wormrot ładuje prosto i raczej jednowymiarowo.</span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/09/wormrot-dirge-2011.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-6170753929885158143?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-4373573982836947502011-09-20T22:46:00.008+02:002011-09-27T17:37:11.353+02:00Dark Tranquillity – The Gallery [1995]<div align="justify" class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-OPwfdV13My8/TndsJbeNXTI/AAAAAAAACLg/6M2W-3Xbun4/s1600/dark-tranquillity-the-gallery.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-OPwfdV13My8/TndsJbeNXTI/AAAAAAAACLg/6M2W-3Xbun4/s1600/dark-tranquillity-the-gallery.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">A więc melodyjnie… – tak właśnie zareagował demo, kiedy dowiedział się, co mam zamiar wrzucić. Melodyjnie – odparłem. W końcu inaczej się tego nazwać nie da, chociaż to wcale nie jest obelgą, gdyby ktoś pytał. Drugi album goteborczyków to już w pełni rozwinięty styl, który na debiucie mógł, co najwyżej, kiełkować. To, co na debiucie trzeszczało i szumiało, tu brzmi klarownie i melodyjnie. Tam, gdzie debiut oferował prosty przekaz, tutaj ów przekaz staje się bardziej niedosłowny. W końcu tam, gdzie na debiucie było chłodno i sztywno, na "The Gallery" jest ciepło i na luzie. Słychać, że w ciągu trzech lat chłopaki trochę dopieścili brzmienie, klimat i — ogólnie — koncepcję muzyki. Poszli w kierunku mniejszej agresji, a większego nacisku na melodie i przez to – większej przystępności.<br></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/09/dark-tranquility-gallery-1995.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-437357398283694750?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-17230792620205152072011-09-17T00:03:00.001+02:002011-10-11T08:16:37.616+02:00Immolation – Harnessing Ruin [2005]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-B5qIDzpHDjk/TnMptt37qCI/AAAAAAAACLU/As1NJrmRhbw/s1600/immolation-harnessing-ruin.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-B5qIDzpHDjk/TnMptt37qCI/AAAAAAAACLU/As1NJrmRhbw/s1600/immolation-harnessing-ruin.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">Szóste uderzenie bogów technicznej brutalności nastąpiło jak zwykle w glorii i chwale, ale też i w nieco odmienionym składzie, bowiem podupadającego na zdrowiu, a coraz bardziej zainteresowanego rodzinką Alexa Hernandeza zastąpił nieznany w metalowym światku Steve Shalaty z nieznanego w metalowym światku Odious Sanction. Nieznany, ale nie znaczy to od razu, że dużo gorszy, bo z rytmiką Immolation radzi sobie wyśmienicie i najwyraźniej dobrze wpasował się obecne oblicze zespołu. Ujmy im z pewnością nie przynosi, choć na pewno nie miesza tak ostro jak Alex. Sama muzyka także odrobinę się zmieniła w porównaniu z "Unholy Cult" – jest jeszcze bardziej przystępna (naturalnie jak na 'immolationowskie' standardy), chwytliwa (kilka riffów doskonale nadaje się do późniejszego nucenia pod nosem!),<br></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/09/immolation-harnessing-ruin-2005.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-1723079262020515207?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-69891091184008612452011-09-14T00:01:00.000+02:002011-09-14T00:01:15.908+02:00Obituary – Xecutioner’s Return [2007]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-wfqfwMpt5Ug/Tm-vWPNKSQI/AAAAAAAACLI/lBaSDuBnuYQ/s1600/obituary-xecutioners-return.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-wfqfwMpt5Ug/Tm-vWPNKSQI/AAAAAAAACLI/lBaSDuBnuYQ/s1600/obituary-xecutioners-return.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Po Obitkach nie należy się spodziewać romansu z klawiszami, babskiego zawodzenia, wesołych melodyjek, pedalskich chórków czy ogniskowych ballad. To fakt. Zawsze stawiali na nieskomplikowany walec i właśnie takim rozjeżdżali słuchacza. To także oczywista oczywistość, że zacytuję wyjątkowo nielubianego polityka. Jednak gdy w tytuł płyty wskakuje prehistoryczna nazwa, to sytuacja, przyznacie, robi się nad wyraz intrygująca. Ponad wszelką wątpliwość szyld nie jest tu przypadkowy, bo nad krążkiem aż unosi się zielony odorek zamierzchłej przeszłości. W związku z przymusową absencją Allena, całą muzykę napisali Trevor i Donald, czyli... duet odpowiedzialny za lwią część materiału z genialnego "Cause Of Death". I to właśnie z tą płytą "Xecutioner’s Return" ma najwięcej wspólnego.</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/09/obituary-xecutioners-return-2007.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-6989109118400861245?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-88367670979517189262011-09-11T23:18:00.008+02:002011-09-12T11:07:01.914+02:00Tess – St Charles [2011]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-7F3N-EDqjX4/TmtZRmRWsFI/AAAAAAAACK8/bK3NJj1MD9o/s1600/tess-st-charles.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-7F3N-EDqjX4/TmtZRmRWsFI/AAAAAAAACK8/bK3NJj1MD9o/s1600/tess-st-charles.jpg"></a></div><div align="justify" style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: "Arial","Helvetica",sans-serif;">Jakoś tak się złożyło, że metalcore niezbyt często gości na naszych łamach. Są po temu oczywiście dobre powody – można to sprawdzić samemu, nawet w ramach Przysposobienia Obronnego: wystarczy zapodać wybrany w ciemno core'owy album do plejera i voila, to się przecież samo dyskwalifikuje. Kilka chlubnych wyjątków można znaleźć u nas. Z czymś na kształt wyjątku mamy do czynienia dziś. "St Charles" to kompilacja przygotowana przez francuskich muzyków z formacji nieżywych scha... pardon, Tess i obejmująca dwa longpleje z 2008 i 2010 roku i dwa luźne kawałki tegoroczne. Jest więc tego od zasrania, ale — co jest zaskoczeniem nawet dla mnie samego — da się przez to przebrnąć bez regulaminowej drzemki. To znaczy lepiej przedziera się przez materiał nowszy z 2010 roku, lecz i przy starszym można się kilka razy wzruszyć.</span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/09/tess-st-charles-2011.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-8836767097951718926?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-46525120673989875952011-09-08T15:40:00.000+02:002011-09-08T15:40:46.104+02:00Cannibal Corpse – Kill [2006]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-xr3o6FVZfWQ/TmjFDhTIujI/AAAAAAAACKw/nu7nzDc32kM/s1600/cannibal-corpse-kill.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-xr3o6FVZfWQ/TmjFDhTIujI/AAAAAAAACKw/nu7nzDc32kM/s1600/cannibal-corpse-kill.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Wymownie i dość buńczucznie — zważywszy na poziom wtórnego "The Wretched Spawn" — ochrzcili swój dziesiąty album Kanibale. Jednak nie było w tym żadnej przesady, bo "Kill" rzeczywiście zabija! Począwszy od 'The Time To Kill Is Now', z każdym następnym mocarnym ciosem zespół potwierdza powrót do najwyższej formy. W ich przypadku to już trzecia młodość. "Kill" łączy w sobie cechy ich najlepszych, najbardziej krwawych płyt — czyli "The Bleeding" i "Bloodthirst" — ze świeżym podejściem do kwestii brzmienia i wielką przyswajalnością. Erik Rutan w swoim Mana Recordings zrobił im najlepszy sound od chwalebnych czasów współpracy ekipy z Buffalo z Colinem Richardsonem; najgęstszy i najbardziej masywny, z doskonale potraktowanymi, super precyzyjnymi gitarami rytmicznymi.</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/09/cannibal-corpse-kill-2006.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-4652512067398987595?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-54625779158534631412011-09-05T00:01:00.000+02:002011-09-05T00:01:48.109+02:00Exhumed – All Guts, No Glory [2011]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-ltCRGvWGzMw/TmPT4jFZ0yI/AAAAAAAACKg/7orSHPypgLQ/s1600/exhumed-all-guts-no-glory.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-ltCRGvWGzMw/TmPT4jFZ0yI/AAAAAAAACKg/7orSHPypgLQ/s1600/exhumed-all-guts-no-glory.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Napiszę petycję do muzyków Carcass (i tej perkmańskiej przybłędy z Arch Enemy), żeby dali se siana z tą lipną reaktywacją, a wszelkie pomysły związane z nagrywaniem czegokolwiek pod tą nazwą pogrzebali póki jeszcze mogą, i zanim dosięgnie ich moja ręka prawa i sprawiedliwości. Jako koronny argument dorzucę przegrywkę nowego krążka Exhumed. Posłuchają i może wreszcie zrozumieją, że nie mają w tej muzyce już nic do powiedzenia, a świat ich już nie potrzebuje. Naturalnie, o ile przeżyją kontakt z tym dziełem. Kurwa! To jest jeden z moich czołowych i jakże nielicznych kandydatów do płyty roku! Naprawdę nie spodziewałem się aż tak dosadnego uderzenia po odrodzonych Amerykanach. Chociaż wieści o ich reaktywacji mnie ucieszyły — wszak zawsze byli fajni — to byłem pewien, że nie wzniosą się na poziom znakomitego "Anatomy Is Destiny".</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/09/exhumed-all-guts-no-glory-2011.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-5462577915853463141?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-67889578678342293402011-09-02T00:01:00.002+02:002011-09-10T17:43:12.369+02:00Fleshgod Apocalypse – Agony [2011]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-tr8R4KR8yHk/Tl9HOMW-dWI/AAAAAAAACKU/8biCMbcXU9w/s1600/fleshgod-apocalypse-agony.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-tr8R4KR8yHk/Tl9HOMW-dWI/AAAAAAAACKU/8biCMbcXU9w/s1600/fleshgod-apocalypse-agony.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Septic Flesh niespodziewanie wyrosła (groźna?) konkurencja na polu 'symfonicznego death metalu', i to również z 'ciałem' w nazwie. Piszę niespodziewanie, bo choć Włosi już na poprzednich wydawnictwach przejawiali pewne neoklasyczne skłonności, to dopiero po przejściu do Nuclear Blast (to ich nagłe zamiłowanie do rzeźni jest dla mnie wielce zastanawiające) w pełni rozwinęli tę stronę swojej działalności, nie odpuszczając nic z wcześniejszej ekstremy. Już na początku warto nadmienić, że Fleshgod Apocalypse, pomimo obranej stylistyki, jest zespołem zupełnie innym niż wspomniany grecki potwór. O ile w dźwiękach generowanych przez Septic Flesh jest dużo napięcia, dostojeństwa i klimatu, to już autorzy "Agony" poszli w nieco innym kierunku i po prostu ostro młócą na tle żwawo zapieprzającej orkiestry (w znaczeniu: klawiszy).</span><br></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/09/fleshgod-apocalypse-agony-2011.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-6788957867834229340?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-44508673563014277102011-08-31T00:01:00.000+02:002011-08-31T00:01:41.264+02:00HR Giger – ARH+ [2005]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-OUmiNmG6RJw/TlzHjlPjhCI/AAAAAAAACJQ/acXFfgjS3nk/s1600/hr-giger-arh.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-OUmiNmG6RJw/TlzHjlPjhCI/AAAAAAAACJQ/acXFfgjS3nk/s1600/hr-giger-arh.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Wprawdzie ta książka nie ma nic wspólnego z muzyką, ale już widzę te niezdrowo zainteresowane gęby zwabione nazwiskiem i bezeceństwami na okładce. Przed wami bogato ilustrowana (nie mogło być inaczej!) autobiografia mistrza pogiętych piekielnych wizji, zdobywcy Oscara i miłośnika szelek – Hansa Rudolfa Gigera. Z tej dość krótkiej publikacji zadowoleni będą zarówno ci, którzy chcą się dowiedzieć czegoś ciekawego o tym wybitnym artyście, bo Giger (albo po polskiemu: Gajger – jak ten od licznika promieniowania, hehe) nie szczędzi wspomnień i anegdot, jak i ci, którym zależy tylko na 'obrazkach', bo reprodukcji jego dzieł — obrazów (także w różnych stadiach powstawania), rzeźb, szkiców, itd. — jest tu od groma. Rozczarowanie natomiast spotka każdego, kto nastawia na jakieś sensacyjne studium przypadku, odkrywające przed światem dramatyczne początki zwichrowanej wyobraźni autora.</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/08/hr-giger-arh-2005.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-4450867356301427710?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-43208088939773900042011-08-29T13:57:00.005+02:002011-08-29T16:11:56.880+02:00Blind Guardian – Tales From The Twilight World [1990]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-C-xs1ySK5kI/TluZ9WysOxI/AAAAAAAACJA/VAfW4DESD-g/s1600/blind-guardian-tales-from-the-twilight-world.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-C-xs1ySK5kI/TluZ9WysOxI/AAAAAAAACJA/VAfW4DESD-g/s1600/blind-guardian-tales-from-the-twilight-world.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Trzeci longplej Strażników należy potraktować jako zwieńczenie pewnego rozdziału w ich karierze, rozdziału poszukiwań, tworzenia własnej tożsamości i wychodzenia z wieku młodzieńczego. Dwa lata od wydania pierwszego "Battalions of Fear" wystarczyły, by — doszedłszy do granic stylu — zacząć się zastanawiać nad wyjściem z dość gęsto obsianego poletka niemieckich kapel speed metalowych. Można więc "Tales..." potraktować w dwójnasób, z jednej strony jako koniec pewnej epoki, ale też jako łącznik między własnym dziedzictwem muzycznym, rozpoczętym jeszcze w erze Lucifer's Heritage, a rosnącą samoświadomością. A co to znaczy przetłumaczone na polski? Znaczy to tyle, że tak, jak nie można powiedzieć, że "Tales..." rozpoczynają nowy okres w dziejach kapeli (przyjdzie na to jeszcze poczekać), nie można też powiedzieć, że są 'tylko' albumem speedowym.</span><br></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/08/blind-guardian-tales-from-twilight.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-4320808893977390004?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-68472359063813103082011-08-26T05:51:00.000+02:002011-08-26T05:51:56.471+02:00Slayer – Christ Illusion [2006]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-qgrC3uW8aoY/TlanRnL7p0I/AAAAAAAACIw/o7eoKTNEgac/s1600/slayer-christ-illusion.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-qgrC3uW8aoY/TlanRnL7p0I/AAAAAAAACIw/o7eoKTNEgac/s1600/slayer-christ-illusion.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Nie powiem, żebym miał jakieś ogromne oczekiwania względem "Christ Illusion", bo poprzednim krążkiem Zabójcy mnie nie zabili, a sama obecność Lombardo w składzie przecież "Reign In Blood" jeszcze nie czyni. Spodziewałem się natomiast, że szum wokół tej płyty skupi się na osobie oryginalnego pałkera, nie zaś na muzyce. Toteż z radością przyjąłem fakt, że album wyszedł Slejerkom dużo lepiej niż "Bozia nas nie lubi", choć o powrocie do starych czasów nie mogło być mowy i chyba tylko szaleńcy czekali na powtórkę z rozrywki sprzed 15-20 lat. Jako się rzekło, styl został zachowany. Tak na dobrą sprawę, "Christ Illusion" zaskakuje tylko mnogością wyjątkowo chwytliwych riffów, bo reszta w zasadzie pozostała bez większych zmian.</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/08/slayer-christ-illusion-2006.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-6847235906381310308?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-46608850141535664412011-08-23T00:01:00.000+02:002011-08-23T00:01:22.397+02:00Azarath – Blasphemers' Maledictions [2011]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-vJIgxoc0PW4/TlDBxrL0X3I/AAAAAAAACIk/CNak_jmga0M/s1600/azarath-blasphemers-maledictions.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-vJIgxoc0PW4/TlDBxrL0X3I/AAAAAAAACIk/CNak_jmga0M/s1600/azarath-blasphemers-maledictions.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Co tu ukrywać, w ogóle mi się nie spieszyło do poznania zawartości "Blasphemers' Maledictions". Raz, że "Praise The Beast" zupełnie mnie nie ruszył, a dwa, że gdzieś na poziomie szóstego zmysłu ustaliłem sobie, iż niczego lepszego od "Diabolic Impious Evil" Azarath już nie nagra. No i nie nagrał, co wcale nie oznacza, że nie ma tu na czym ucha zawiesić. Porządnej death’owej młócki dostajemy pod dostatkiem, bo aż 45 minut. Oczywiście - porządnej, o ile zechce się zaakceptować nowy kierunek zespołu, bo płyta znacząco różni się od poprzednich. "Blasphemers' Maledictions" jest przede wszystkim bardzo oldskulowy, powiedziałbym nawet, że rebeliancki, bluźnierczym duchem bliski pierwszym profesjonalnym nagraniom Possessed i Morbid Angel, tylko o lata świetlne od nich brutalniejszy.</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/08/azarath-blasphemers-maledictions-2011.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-4660885014153566441?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-21737172455245507672011-08-20T18:04:00.006+02:002011-08-20T21:35:39.024+02:00Esqarial – Burned Ground Strategy [2008]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-sPJMAdLO-Jc/Tk90Twhh_9I/AAAAAAAACIQ/laPfGZR_axw/s1600/esqarial-burned-ground-strategy.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-sPJMAdLO-Jc/Tk90Twhh_9I/AAAAAAAACIQ/laPfGZR_axw/s1600/esqarial-burned-ground-strategy.jpg"></a></div><div align="justify" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; margin-bottom: 0cm;">Esqarial jest przykładem kapeli, która raz wszedłszy na równię pochyłą, trzyma się jej z uporem maniaka. Bo jak inaczej wytłumaczyć poziom "Burned Ground Strategy" z perspektywy, po pierwsze, "Discoveries", a następnie "Inheritance". Lecą chłopaki na łeb, nie mam co do tego żadnych wątpliwości; pomijam "Klassikę" bo to zupełnie inna para kaloszy – ten i tylko ten album można potraktować inną miarą. "BGS" trzeba jednak potraktować jako pełnoprawny album tech deathowy. I już w tym miejscu pojawiają się pierwsze lampki ostrzegawcze. Tak coś mi się słyszy, że death Esqariali podpada bardziej pod miękko-rozmokły styl francuski, aniżeli np. amerykański, niemiecki czy kanadyjski. Mam tu na myśli przede wszystkim ogromny nacisk położony na gitary, ich względną prostotę, mocno dmuchane wokale, które bardzo, ale to bardzo chcą być growlem oraz sporą melodyjność.<br></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/08/esqarial-burned-ground-strategy-2008.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-2173717245524550767?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-27974616566962898782011-08-17T00:11:00.000+02:002011-08-17T00:11:13.388+02:00Decapitated – Carnival Is Forever [2011]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-KifSKAODNK0/Tkrp-B731BI/AAAAAAAACHs/C_2zM0Kpey0/s1600/decapitated-carnival-is-forever.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-KifSKAODNK0/Tkrp-B731BI/AAAAAAAACHs/C_2zM0Kpey0/s1600/decapitated-carnival-is-forever.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Przychodzi mi to z wielkim trudem, jak wychodzenie do kibla podczas karnych, ale nic nie poradzę – jestem zmuszony napisać kilka ciepłych słów pod adresem powrotnej płyty Decapitated. Nowy skład i nowe pomysły na muzykę sprawiły, że wreszcie tego zespołu da się słuchać i, co więcej, można czerpać z tego nielichą przyjemność. O bezgranicznym zachwycie z mojej strony nie ma wprawdzie mowy, ale i tak za pomocą "Carnival Is Forever" chłopaki dokonali czegoś, co nie udało się choćby Morbidnym Andżelom – pozytywnie zaskoczyli. Progresja w ramach prezentowanego dotąd stylu oznacza tu przede wszystkim dopuszczenie do głosu wpływów ambitniejszego hard core’a, co przejawia się głównie w wokalach (krzyczano-wrzeszczane, nie każdemu muszą pasować – mnie nie robili poprzedni wokaliści, więc równowaga w przyrodzie została zachowana),</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/08/decapitated-carnival-is-forever-2011.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-2797461656696289878?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-77851278173361347352011-08-14T00:02:00.001+02:002011-09-25T10:22:34.988+02:00Dead Infection – Brain Corrosion [2004]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-YclKa8N0N1U/TkbRKHOYE5I/AAAAAAAACHQ/Yfx0MUeZ23o/s1600/dead-infection-brain-corrosion.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-YclKa8N0N1U/TkbRKHOYE5I/AAAAAAAACHQ/Yfx0MUeZ23o/s1600/dead-infection-brain-corrosion.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Powrót Dead Infection do czynnego uprawiania krwistej sztuki wielu przyjęło z nieskrywaną radością – wszak to bogowie gore grind, a rozmaici teologowie przekonują, że obecność istot wyższych jest człowiekowi w życiu bardzo potrzebna. Nie pamiętam tylko, czy wspominali cokolwiek o napierdalaniu. Pewnie chcieli, tylko im odwagi brakowało. OK, sprawy wiary odłóżmy na kiedy indziej. Na "Brain Corrosion" białostockie trio rusza z miejsca, w którym skończyli wieki temu na "A Chapter Of Accidents" (oczywiście pomijam milion splitów i składanek!), czyli nadal mamy do czynienia z pozbawionym eksperymentów grzmoceniem po staremu: mocno, brutalnie, prosto i z jajami. Sposób grania nie zmienił się nawet na jotę (radocha przy słuchaniu także), za to brzmienie bardzo.</span><br></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/08/dead-infection-brain-corrosion-2004.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-7785127817336134735?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-79718334844228421792011-08-11T23:01:00.005+02:002011-11-29T23:03:33.306+01:00Coroner – R.I.P. [1987]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-Pk53lCBajQ4/TkQ1AUGVzdI/AAAAAAAACG0/DFiBDBGgmDA/s1600/coroner-rip.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-Pk53lCBajQ4/TkQ1AUGVzdI/AAAAAAAACG0/DFiBDBGgmDA/s1600/coroner-rip.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Arial", "Helvetica", sans-serif;">Jeszcze do niedawna Szwajcarzy mogli się pochwalić, poza potwornie drogimi zegarkami dla snobów (Patek... fap, fap, fap), serem z dziurami od krów wypasających się na alpejskich stokach oraz turystyką eutanazyjną, zaledwie czterema poważnymi — tak pod względem muzyki, jak i rozpoznawalności — kapelami, a Coroner był oczywiście jedną z nich. Od niedawna kapel jest pięć, mam na myśli Punish, ale nie o nim dzisiaj będzie. A będzie o wspomnianych już Koronerach. Trochę przyszło wam na nich poczekać, ale kapela jest tego warta. Ujmę to tak: przekonanych przekonywać nie trzeba, bo muzykę Szwajcarów zdążyli już poznać i wiedzą, że z byle Vaderem nie mają do czynienia; tych zaś, którym po prawie ćwierćwieczu od pierwszego wydawnictwa nie dzwoni w żadnym kościele, serdecznie zapraszam, by się — dla dobra swojego i innych — publicznie wychłostali.</span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/08/coroner-rip-1987.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-7971833484422842179?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-28753315940107943912011-08-08T17:39:00.001+02:002011-08-08T17:48:33.710+02:00Behemoth – Zos Kia Cultus [2002]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-GBrLFlhJlE0/TkACZ_D964I/AAAAAAAACGY/Z_BOrOMrX1Q/s1600/behemoth-zos-kia-cultus.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-GBrLFlhJlE0/TkACZ_D964I/AAAAAAAACGY/Z_BOrOMrX1Q/s1600/behemoth-zos-kia-cultus.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Po tym, jak "Thelema.6" niespecjalnie mnie skopała, po "Zos Kia Cultus" wybierałem się z pewnym ociąganiem (to może też mieć jakiś związek z lenistwem, ale co tam) i bez wielkich nadziei. Szybko się okazało, że niepotrzebnie, a płyta do dziś jest jedną z najlepszych w bogatym dorobku Behemoth. Album ten to kawał solidnego, wymagającego (od słuchacza) i brutalnego death metalu w konwencji nieco odmiennej od średniej gatunkowej, acz baaardzo mocno osadzonego w twórczości takich jednych sławnych z Ameryki. Oczywiście chodzi o Morbid Angel (i głównie krążek "Domination"), którymi fascynacja sięgnęła zenitu właśnie na "Zośce". Ma to swoje plusy, minusy także, ale tych pierwszych jest zdecydowanie więcej – naturalnie jak ktoś lubi ekipę z Florydy.</span><br></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/08/behemoth-zos-kia-cultus-2002.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-2875331594010794391?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-8606558116543113832011-08-05T00:01:00.001+02:002011-11-20T15:23:01.703+01:00Anorexia Nervosa – Redemption Process [2004]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-tFCYHG2H4Bg/TjrqwkXeS4I/AAAAAAAACGA/SFNkYVQ9b3w/s1600/aorexia-nervosa-redemption-process.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-tFCYHG2H4Bg/TjrqwkXeS4I/AAAAAAAACGA/SFNkYVQ9b3w/s1600/aorexia-nervosa-redemption-process.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Z "Redemption Process" sprawa miała wyglądać wyjątkowo prosto – nazwa, tytuł, a przy ocenie wklepane dziesięć. Jednak pierwsze przesłuchania czwartej płyty umalowanych i wystrojonych Anorektyków (brawa za oryginalny image!) dały mi wyraźnie do zrozumienia, że trzeba będzie się nieco postarać. Po następcy niesamowitego "New Obscurantis Order" oczekiwałem bowiem wulkanu energii i notorycznego, maniakalnego wręcz blastowania, a tu – pewne zaskoczenie. Nie żeby Francuzi nagle przerzucili się na doom (czego im nie życzę), ale nie jest to materiał tak ponaddźwiękowy, jak można było się tego spodziewać i na jaki ich stać. Dostajemy za to krążek na pewno najbardziej podniosły, poważny, w niektórych fragmentach nawet patetyczny (aczkolwiek bez popadania w skrajności – żadnej sztuczności), zaaranżowany z barokowym rozmachem i wielką wyobraźnią,</span><br></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/08/anorexia-nervosa-redemption-process.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-860655811654311383?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-43383098192418041262011-08-02T19:15:00.002+02:002011-08-02T21:46:05.347+02:00Voice Of Ruin – Voice Of Ruin [2011]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-ruPZYeijW4A/TjgX5NQyBmI/AAAAAAAACFg/NwtDpkavLXw/s1600/voice-of-ruin-voice-of-ruin.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-ruPZYeijW4A/TjgX5NQyBmI/AAAAAAAACFg/NwtDpkavLXw/s1600/voice-of-ruin-voice-of-ruin.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Przeczytałem niedawno na jakimś forum ciekawą myśl. Otóż jeden z dyskutantów stwierdził, że groove metal — a taką muzę ma niby pogrywać bohater dnia – Voice of Ruin — to najgorszy gatunek metalu jaki wymyślono. Na pytanie czemu od razu najgorszy, ze spokojem skonstatował, że przez groove powstały takie gatunki jak: metalcore, deathcore oraz nu metal. Nie wiem, ile koleżka ma lat, ale na browara zasłużył. I o co tyle hałasu, zapytacie. I właśnie o ten hałas się rozbija, bo jak dla mnie Voice of Ruin to nic innego jak "trzy akordy, darcie mordy". Walczę z tym ustrojstwem od jakiegoś czasu i z przykrością muszę stwierdzić, że mnie takie cusik nie przekonuje. Ja wiem, że to nie zawsze o fikuśne kompozycje chodzi, że jest coś więcej niż techniczne połamańce, ale na litość – tak zaserwowana muzyka nie ma w sobie niczego wartościowego. Ani w niej polotu, ani wizjonerstwa, ani frajdy ze słuchania.</span><br></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/08/voice-of-ruin-voice-of-ruin-2011.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-4338309819241804126?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-77103155064876877202011-07-29T00:15:00.000+02:002011-07-29T00:15:55.642+02:00Cephalectomy – An Epitaph To Tranquility [2009]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-LZ6D0n-or64/TjHe9vG9ynI/AAAAAAAACFM/2_sZI31jgpo/s1600/cephalectomy-an-epitaph-to-tranquility.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-LZ6D0n-or64/TjHe9vG9ynI/AAAAAAAACFM/2_sZI31jgpo/s1600/cephalectomy-an-epitaph-to-tranquility.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Im bardziej ekstremalna muza, tym gorzej wypada w niej automat perkusyjny. Cephalectomy grają z tym gównem zakręcony death-grind, więc możecie sobie wyobrazić, jak to wszystko brzmi. A jak to może (nie)zabrzmieć na żywo, aż się boję pomyśleć. Najgorsze jest to, że Kanadyjczycy mają całkiem niegłupie pomysły, które dobrze oprawione mogłyby dać w rezultacie solidny i o zgrozo dość melodyjny album, gdyby nie ten pierdzący plastikowo-elektroniczny szajs. Chłopaki kombinują jak partie przed wyborami, w zasadzie każdy kawałek jest inny, choć wszystkie — z wyjątkiem miniatur — są utrzymane w tej samej pogiętej stylistyce: fragmenty kakofoniczne przeplatają z ambitnymi, więc przy pierwszym odsłuchaniu ciężko stwierdzić, czy naprawdę potrafią grać, czy tylko udają.</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/07/cephalectomy-epitaph-to-tranquility.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-7710315506487687720?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-17310963990165603192011-07-26T18:33:00.000+02:002011-07-26T18:33:30.641+02:00Spinal Cord – Stigmata Of Life [2004]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-CtTl4kl4mkI/Ti7pqcOxm4I/AAAAAAAACE4/JWGYPH5-b0A/s1600/spinal-cord-stigmata-of-life.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-CtTl4kl4mkI/Ti7pqcOxm4I/AAAAAAAACE4/JWGYPH5-b0A/s1600/spinal-cord-stigmata-of-life.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Spinale nagrywając drugą — i niestety wciąż ostatnią — płytę, odwalili kawał dobrej roboty, która ponownie mogła być zdeprecjonowana przez wytwórnię i obraną przez nią wyjątkowo debilną linię promocji – robienie z zespołu projektu Novego z Vader, żeby skusić rzeszę ułomów z "tik-takiem zamiast mózgu". To było tytułem wstępu, czas na muzykę. Na "Stigmata Of Life" wszystko jest znacznie brutalniejsze niż na debiucie (zdecydowanie postawili na death metal), szybsze, bardziej zawiłe, zbite, masakra dokonywana za garami przez Bastiego robi spore wrażenie, wokal jest lepiej dopracowany, zajebichne solówki to też spory plus materiału. Całość została ubrana w paciajowatą okładkę i niezwykle zwarte, mechaniczne, nie przepuszczające powietrza brzmienie...</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/07/spinal-cord-stigmata-of-life-2004.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-1731096399016560319?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-57372679570793004172011-07-23T00:02:00.000+02:002011-07-23T00:02:40.530+02:00Lost Sphere Project – Third Level To Internal Failure [2011]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-_H_IOx5Pmzc/TinxaG0l7mI/AAAAAAAACEk/CdawiVzhDuA/s1600/lost-sphere-project-third-lLevel-to-internal-failure.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-_H_IOx5Pmzc/TinxaG0l7mI/AAAAAAAACEk/CdawiVzhDuA/s1600/lost-sphere-project-third-lLevel-to-internal-failure.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">O Lost Sphere Project posiadam całe zatrzęsienie informacji. Jest ich pięciu, pochodzą ze Szwajcarii, wymiatają wściekle agresywny hard core’owy grind, a "Third Level To Internal Failure" to ich druga pełna płyta. No i niewykluczone, że w wolnym czasie spekulują kursem franka, albo obsługują lewe konta członków SLD średnio-starszego pokolenia. Tyle faktów i domysłów. Podkurwieni Szwajcarzy stworzyli, jak na taką muzykę, materiał dość nowoczesny, bo z klasycznym podejściem do gatunku łączy ich jedynie idea napierdalania na całego bez oglądania się na boki. Za to poziom intensywności i użyte środki są już zdecydowanie współczesne. Nie, nie jest to żadna hybryda ani bezmyślna 'radykalna' techniawa. Lost Sphere Project, by nawywijać ile tylko można, korzystają przede wszystkim z własnych kończyn i wpompowanej w żyły adrenaliny.</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/07/lost-sphere-project-third-level-to.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-5737267957079300417?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-58024120638790841712011-07-20T22:45:00.003+02:002011-07-21T08:51:50.796+02:00Alchemist – Tripsis [2007]<div align="justify" class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-fJWDJior-so/TidLHe6EYLI/AAAAAAAACEM/IdCK6JpkAl0/s1600/alchemist-tripsis.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-fJWDJior-so/TidLHe6EYLI/AAAAAAAACEM/IdCK6JpkAl0/s1600/alchemist-tripsis.jpg"></a></div><div align="justify" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: "Arial", "Helvetica", sans-serif;">Podobno jedna z ikon australijskiej sceny metalowej; swoją drogą, jak to brzmi: scena australijska. Jest jednak pewne podobieństwo między muzyką Alchemików a instytucją zwaną "scena australijska", podobieństwo mianowicie takie, że kiedy człowiek słyszy którekolwiek z powyższych, na twarzy wykwita mu dziwny grymas, zaczyna drapać się po głowie i nic, absolutnie nic konkretnego nie przychodzi mu do mózgownicy. Zostawiając w spokoju scenę, w końcu tworzoną przez potomków niechcianego na Wyspach tzw. elementu, taka reakcja w stosunku do samej muzyki raczej nie jest dobrym zwiastunem. Przecież nawet Francuzi potrafią dokopać porządnym materiałem, a tu takie nie wiadomo co. </span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/07/alchemist-tripsis-2007.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-5802412063879084171?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-47515333842772450262011-07-17T00:06:00.001+02:002011-09-27T17:38:40.813+02:00Demise – Like A Thorn [1999]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-6MGxD13PI7o/TiIKzk5-X8I/AAAAAAAACDo/2rJnczFuZH0/s1600/demise-like-a-thorn.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-6MGxD13PI7o/TiIKzk5-X8I/AAAAAAAACDo/2rJnczFuZH0/s1600/demise-like-a-thorn.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Demise, podobnie jak kilka innych ciekawych, świeżych i wartościowych kapel (jak choćby Tenebris, Misteria, Trauma...), mieli taki problem, że niezbyt szczęśliwie trafili w kraj pochodzenia. Przykład? Proszę bardzo – recenzowana płyta została nagrana w 1997 roku, a oficjalnie wydana dopiero dwa lata później, po czym przepadła w cholerę, nie wzbudzając w zasadzie żadnego zainteresowania. Żeby było ciekawiej, chłopaki bodaj jako pierwsi w kraju grali death metal inspirowany tą bardziej melodyjną wersją szwedzkiej młócki — At The Gates, Eucharist czy najbardziej ekstremalnymi wyczynami Dark Tranquillity — i to grali na najwyższym poziomie, bijąc przy tym na głowę wiele skandynawskich projektów. Materiał z "Like A Thorn" to znakomity przykład na to, w jaki sposób sprawnie łączyć szybkość i brutalność z melodią i świetną techniką,</span><span style="font-size: small;"></span><br></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/07/demise-like-thorn-1999.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-4751533384277245026?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-78060442467482273882011-07-14T00:03:00.001+02:002011-07-14T00:06:27.966+02:00Dysfunctional – John Stone Lives [2011]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-qpKAsIwVbbo/Th4MM-6J9YI/AAAAAAAACDI/txWENn0esmk/s1600/dysfunctional-john-stone-lives.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-qpKAsIwVbbo/Th4MM-6J9YI/AAAAAAAACDI/txWENn0esmk/s1600/dysfunctional-john-stone-lives.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Nieźle, nieźle... Międzynarodowy sukces Gojira musiał podziałać na wyobraźnię młodych, pragnących się sprawdzić w ambitnym graniu francuskich kapel, bo ostatnimi czasy sporo się ich namnożyło. Do tego grona mogę bez przeszkód zaliczyć Dysfunctional, którzy może nie są najoryginalniejsi na świecie (ich sławnych rodaków wymieniłem nie bez powodu), ale ciężkie, a zarazem ciężkostrawne muzykowanie wychodzi im naprawdę dobrze. Mądrzejsi ode mnie zwykle mówią na takie granie post-thrash, czy jakoś tak. Mnie te wszystkie post-gatunki wyłącznie śmieszą, więc do opisu "John Stone Lives" posłużę się normalnymi, więcej mówiącymi etykietami – płytka to połączenie death, thrash i hard core z odrobiną elektronicznych dodatków. Z czymś takim mogą trafić w gusta fanów wspomnianej Gojiry, Meshuggah, Strapping Young Lad, ale i The Dillinger Escape Plan, bo ich wpływy są również wyczuwalne.</span></span><br></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/07/dysfunctional-john-stone-lives-2011.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-7806044246748227388?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-36771739710803506632011-07-11T22:20:00.003+02:002011-07-11T23:21:47.859+02:00Origin – Entity [2011]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-v_tOrDPoB1A/ThszpSGuQlI/AAAAAAAACC0/ISsFvlHrvp0/s1600/origin-entity.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-v_tOrDPoB1A/ThszpSGuQlI/AAAAAAAACC0/ISsFvlHrvp0/s1600/origin-entity.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Prawda jest taka, bo na sieci różne opinie można znaleźć, że "Entity" jest krążkiem słabszym od "Antithesis". Wynika to pewnie z kilku rzeczy, między innymi — najbardziej pod słońcem oczywistego — osłuchania się takiej muzyki. Poza tym brakuje, co tak strasznie zapunktowało na "Antithesis", pełnokrwistego hiciora, kawałka, którego można by słuchać na okrągło; dowodem na to, że nie ma przeboju, jest brak klipu. Proste, czyż nie? Nie jest też prawdą — o czym także dowiedziałem się z przeróżnych komentów — że "Entity" tak bardzo różni się od poprzednika. No bez jaj! Różni się, to jasne, w końcu nie zagrali drugi raz tego samego, zmiany mają jednak charakter raczej ewolucyjny niż rewolucyjny. Że tak sobie ulżę werbalnie: to wciąż ten sam skurwysyńsko szybki i brutalny Origin. A czegóż się spodziewali wszelacy niedzielni komentatorzy? Vadera?!?</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/07/origin-entity-2011.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-3677173971080350663?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-43908487442213638882011-07-08T00:01:00.000+02:002011-07-08T00:01:04.528+02:00Hour Of Penance – Paradogma [2010]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-X19UF2tQUgo/ThNmlLDaS5I/AAAAAAAAB9M/o4q2wCUlZQo/s1600/hour-of-penance-paradogma.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-X19UF2tQUgo/ThNmlLDaS5I/AAAAAAAAB9M/o4q2wCUlZQo/s1600/hour-of-penance-paradogma.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Kompletnie się nie orientuję, jakie Hour Of Penance ma branie w Polsce – może i są tutaj bogami (czego reakcja publiki podczas koncertów raczej nie potwierdziła), ale na wszelki wypadek skrobnę o nich dobre słowo, bo szkoda by było, żeby taaaka płyta przeszła u nas bez echa. Włosi wycinają podparty bardzo solidną techniką przykładnie antychrześcijański bardzo brutalny death metal w typie i z wpływami Nile i Hate Eternal oraz — w mniejszym stopniu — Morbid Angel i Cannibal Corpse. Muzyka tych czterech panów od początku robi cholernie dobre wrażenie, bo korzystają z co lepszych patentów wymienionych zespołów i miksują je w ciekawy, niepozostawiający wątpliwości, że przy tym myślą, sposób – daje to morderczą jazdę z dominującym tempem klechy uciekającego przed urzędem skarbowym, prokuraturą i policją, ale także ze szczyptą klimatu i paroma chwytliwymi patentami.</span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/07/hour-of-penance-paradogma-2010.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-4390848744221363888?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-61926620382004624382011-07-05T19:54:00.003+02:002011-07-05T21:40:49.648+02:00Elend – Les Ténèbres du Dehors [1996]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-hBOsuUJCF6Q/ThNllmHRKyI/AAAAAAAAB9A/zvnVe77QPnI/s1600/elend-les-tenebres-du-dehors.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-hBOsuUJCF6Q/ThNllmHRKyI/AAAAAAAAB9A/zvnVe77QPnI/s1600/elend-les-tenebres-du-dehors.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">"Les Ténèbres du Dehors" to druga część lucyferiańskiej trylogii autorstwa Francuzów z Elend. Dwa lata upłynęły od wydania części pierwszej, a zarazem debiutanckiego albumu zespołu, a ekipa jak nie znała angielskiego, tak go nie zna nadal. To, że śpiewają po angielsku, nie znaczy oczywiście, że śpiewać po angielsku umieją. Że śpiewać w ogóle umieją – prym wiodą tu faceci, których wokalizy potrafią niekiedy wywołać uśmiech politowania na obliczu. Tym śmieszniejsze jest więc, że lgną do tego angielskiego, jak diabły do smoły. Ma to oczywiście swój urok, więcej nawet – dzięki temu pokracznemu angielskiemu całość zyskuje na arystokratyczności i dystynkcji. Ale tak to chyba jest, kiedy za angielski zabierają się żabojady i doprawiają go swoim akcentem i piekielnym "rh".<br></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/07/elend-les-tenebres-du-dehors-1996.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-6192662038200462438?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-30098384400326193692011-07-02T17:44:00.001+02:002011-07-08T19:24:54.060+02:00Hate Eternal – Fury & Flames [2008]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-IVMJG8CswJg/Tg88dYVL3VI/AAAAAAAAB8U/37bH4TK6uyc/s1600/hate-eternal-fury-flames.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-IVMJG8CswJg/Tg88dYVL3VI/AAAAAAAAB8U/37bH4TK6uyc/s1600/hate-eternal-fury-flames.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Dokładnie takiej płyty oczekiwałem od Hate Eternal zaraz po "King Of All Kings" – muzycznego dokręcania śruby i wciskania pedału gazu jeszcze głębiej w podłogę. Na tamtym albumie dotarli do ściany, tym – ścianę przesunęli. "Fury & Flames" doskonale wpisuje się w to, jak ja postrzegam ewolucję muzyki tego zespołu: szybciej, brutalniej, intensywniej, bardziej technicznie i lepiej brzmieniowo, a wszystko zamknięte w klasycznej formule death metalu z Ameryki. Jeśli ktoś tak pojmuje rozwój death’owej kapeli, to na pewno nie będzie zawiedziony zawartością krążka. Nad taką muzyką nie ma się sensu specjalnie rozwodzić, bo to zajebichnie czysty napierdol, w którym utrzymują się głównie zabójcze tempa, a stopień zakręcenia niektórych partii powoduje u słuchacza rękozwis – całość ogłusza, zdezorientuje i wyczerpuje.</span><br></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/07/hate-eternal-fury-flames-2008.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-3009838440032619369?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-23076197084668419662011-06-29T00:01:00.000+02:002011-06-29T00:01:53.432+02:00Autopsy – Macabre Eternal [2011]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-yjRir3bRaxs/Tgc6_PCwp3I/AAAAAAAAB8A/Qltq6884XmQ/s1600/autopsy-macabre-eternal.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-yjRir3bRaxs/Tgc6_PCwp3I/AAAAAAAAB8A/Qltq6884XmQ/s1600/autopsy-macabre-eternal.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Powrót Autopsy nabrał kształtów wraz z ciepło przyjętą zeszłoroczną epką. Teraz przyszła kolej na przywalenie pełnym albumem – albumem z monstrualnym materiałem, potwierdzającym, że poprzednie wydawnictwo nie było dziełem przypadku ani krasnali ogrodowych. Wprawdzie ten nagły szał na punkcie zespołu u wielu osobników mocno mi zalatuje chęcią podpięcia się pod jakiś wyimaginowany sentyment do czegoś, z czym się wcześniej nie miało kontaktu, ale trudno – pewnie w ciągu roku-dwóch te zachwyty zostaną zweryfikowane i przy zespole pozostanie garstka wiernych fanów. Póki co, Amerykanie mogą się przez chwilę pławić w dawno zasłużonej chwale. Sam album jest pięknym przykładem na to, jak odświeżyć nadgniłego trupa za pomocą nowoczesnej techniki studyjnej.</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/06/autopsy-macabre-eternal-2011.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-2307619708466841966?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-79471020200241807542011-06-26T00:01:00.000+02:002011-06-26T00:01:12.289+02:00My Dying Bride – Evinta [2011]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-JRVFNOIwBy0/TgZYS5OhI2I/AAAAAAAAB7s/NTpK1FURzvo/s1600/mdb-evinta.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-JRVFNOIwBy0/TgZYS5OhI2I/AAAAAAAAB7s/NTpK1FURzvo/s1600/mdb-evinta.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Jubileuszowe wydawnictwa My Dying Bride zawsze się wyróżniają i zawierają coś zaskakującego, więc nie zaskakuje (sic!) fakt, że tak też jest w przypadku "Evinta". Dwupłytowy (gdyby nie opieszałość dystrybutora, pisałbym teraz o wersji składającej się z trzech krążków) cd-book to prawie 90 minut muzyki odwołującej się w poszczególnych utworach do różnych etapów z bogatej historii zespołu. Nie jest to jednak żadna kompilacja (tego nawet najwierniejsi fani mogliby im nie wybaczyć), ani też hiciorski medley, którego spodziewałem się po pierwszych wzmiankach na temat koncepcji tego albumu. Na "Evinta" składa się dosłownie kilka motywów zaczerpniętych choćby z "Turn Loose The Swans", "The Angel And The Dark River", "Like Gods Of The Sun", "The Light At The End Of The World" czy "Songs Of Darkness, Words Of Light".</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/06/my-dying-bride-evinta-2011.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-7947102020024180754?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-43718152046455031472011-06-23T00:01:00.000+02:002011-06-23T00:01:16.084+02:00Morbid Angel – Illud Divinum Insanus [2011]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-gRx_LGu9LoY/TgIb7He2EqI/AAAAAAAAB7A/Rouo6pQpaEo/s1600/morbid-angel-illud-divinum-insanus.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-gRx_LGu9LoY/TgIb7He2EqI/AAAAAAAAB7A/Rouo6pQpaEo/s1600/morbid-angel-illud-divinum-insanus.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Jak na, rzekomo, największy zespół gatunku, Chorobliwe Aniołki przez ostatnie... hmm... 15 lat jakoś nie dawały dowodów na potwierdzenie tego górnolotnego hasła. Ba! Tak się składa, że ostatni naprawdę dobry materiał Morbidów to "Behind The Shadows Lie Madness". Problem polega jednak na tym, że nie oni się pod nim podpisali oraz — co bardziej dobijające, choć z pewnością nie zaskakujące — że sytuacja po wydaniu "Illud Divinum Insanus" wcale się nie zmieniła. Amerykanie i osamotniony Norweg, po zdecydowanie zbyt wielu latach, znaleźli gdzieś pomiędzy wspominkowymi trasami trochę wolnego czasu i wymędzili nowy materiał – rozczarowujący materiał, mówiąc baaardzo oględnie. Gdyby wybrać z tego poronionego krążka cztery najlepsze utwory (czyli jakieś 80% normalnych),</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/06/morbid-angel-illud-divinum-insanus-2011.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-4371815204645503147?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-34698390093538900002011-06-20T17:20:00.001+02:002011-06-20T17:41:28.920+02:00Burial – Relinquished Souls [1993]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-DxBAUwK6KCI/Tf9jUwFXSLI/AAAAAAAAB6s/yGGpBl1_h0E/s1600/burial-relinquished-souls.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-DxBAUwK6KCI/Tf9jUwFXSLI/AAAAAAAAB6s/yGGpBl1_h0E/s1600/burial-relinquished-souls.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">W muzyce niezwykle istotne jest, żeby odważnie iść do przodu, poszukiwać nowych rozwiązań i zrywać z wcześniejszymi schematami. W końcu oryginalność to wysoko ceniona cnota. Przed państwem zespół, którego zajebistość wynika z jej absolutnego braku! Holendrzy zawarli na swym mocarnym debiucie kwintesencję wspaniałego, czystego, klasycznego death metalu prosto z Florydy. Wzorce, jakie Burial obrali przy komponowaniu i nagrywaniu materiału, są zaiste piękne, ale też bardziej niż oczywiste: Massacre, Death (tylko "Leprosy" i "Spiritual Healing") i Obituary (ze "Slowly We Rot"). Bardziej upraszczając tą wyliczankę, można skonstatować, że nagrali po prostu wyborną kontynuację "From Beyond". I to kontynuację, która jest lepsza od "Inhuman Condition" oraz bije na głowę niesławną "Promise".</div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/06/burial-relinquished-souls-1993.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-3469839009353890000?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-39000424276452300992011-06-17T00:04:00.005+02:002011-06-20T11:42:57.908+02:00Carcass – Symphonies Of Sickness [1989]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-91CHN34EamY/Tfo4Oq1BsfI/AAAAAAAAB6Y/4XDduG1NgBk/s1600/carcass-symphonies-of-sickness.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-91CHN34EamY/Tfo4Oq1BsfI/AAAAAAAAB6Y/4XDduG1NgBk/s1600/carcass-symphonies-of-sickness.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Grindowej biblii część druga. To dzieło Carcass wchodzi mi znacznie lepiej, bowiem band pod każdym względem (może oprócz okładki) wyraźnie poszedł do przodu. Brzmienie nadal wpisuje się w podziemną konwencję: jest niskie, brudne, chropowate, ale tym razem bez problemu można wyodrębnić wszystkie instrumenty. Taki dość przejrzysty dźwięk uzyskano dzięki współpracy z Colinem Richardsonem, który umiejętnie ociosał muzyczną materię, choć mógłby nagrać wszystko ciut głośniej. Taki produkcyjny awans bardzo się przydał, bo i kompozycje (sama ich liczba spadła z 22 do 10) stały się dużo ciekawsze, bardziej przemyślane, inteligentne; więcej zmian tempa, więcej różnorodnych, czytelnych riffów (niektóre są naprawdę zajebiste – 'Embryonic Necropsy And Devourment', 'Slash Dementia', 'Exhume To Consume'...),</span><br></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/06/carcass-symphonies-of-sickness-1989.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-3900042427645230099?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-26508593762785952312011-06-14T18:27:00.005+02:002011-06-14T19:29:11.363+02:00Symphony X – The Divine Wings Of Tragedy [1997]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-PAQviRHQZX0/TfeYXcNEgmI/AAAAAAAAB6A/Q-EXklyOPXI/s1600/symphony-x-the-divine-wings-of-tragedy.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-PAQviRHQZX0/TfeYXcNEgmI/AAAAAAAAB6A/Q-EXklyOPXI/s1600/symphony-x-the-divine-wings-of-tragedy.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Aż sam się dziwię, czemu tak długo zajęło mi napisanie tekstu poświęconego jednej z najważniejszych kapel w nurcie progresywnego power metalu, czyli Symphony X. Zwalę to więc na karb zarażenia się bakterią E.Coli (a nie E.Pepsi? - przyp. demo), a w konsekwencji trwającej przeszło dwa tygodnie biegunki. A przecież cacane wydanie albumu "The Divine Wings of Tragedy" pyszni się w mojej kolekcji, niczym Donald chwalący się swoimi "osiągnięciami" (piszę w cudzysłowie, bo mnie na dalsze sranie zbiera, kiedy słyszę o takich sukcesach). Albumu będącego trzecim w dorobku Amerykanów, albumu tak gęsto poupychanego hiciorami, że aż dziw bierze, że RMF wraz Zet-ką nie puszczają przebojów pokroju "Sea of Lies" bądź "The Accolade" na okrągły zegar. A, do kurwy nędzy, powinni!</span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/06/symphony-x-divine-wings-of-tragedy-1997.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-2650859376278595231?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-76917411755251057852011-06-11T00:14:00.001+02:002011-06-11T00:28:34.006+02:00Punish – Raptus [2009]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-R99t2c7tQ3g/TfKP1jy5rfI/AAAAAAAAB5c/du-IRDPrzRs/s1600/punish-raptus.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-R99t2c7tQ3g/TfKP1jy5rfI/AAAAAAAAB5c/du-IRDPrzRs/s1600/punish-raptus.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;">Odnoszę wrażenie, że młode kapele ze Szwajcarii nie chcą albo nie robią nic, żeby wyjść z cienia garstki tamtejszych klasyków w postaci Hellhammer/Celtic Frost, Coroner, Samael czy Messiah. A może nie mają nic do zaoferowania i dlatego pokornie siedzą cicho? Bo tak na dobrą sprawę, z iloma szwajcarskimi odkryciami mieliśmy do czynienia w ciągu ostatnich, powiedzmy, 10 lat? Były choć dwa wyrastające ponad średnią europejską? Mnie przychodzi do głowy jedynie Requiem, ale ich też nie rozpatrywałbym w kategoriach sensacji. Parający się technicznym death metalem Punish jak dotąd niczym nie zabłysnął. Ba!, nic nie wskazuje, żeby to się miało kiedyś zmienić, choć akurat napierają bardzo dobrze, w porywach nawet zajebiście i mogą pochwalić się wyjątkowo lekkostrawną płytą.</span></div></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/06/punish-raptus-2009.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-7691741175525105785?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-85640761685428633202011-06-08T17:24:00.001+02:002011-06-08T22:02:15.780+02:00Napalm Death – From Enslavement To Obliteration [1988]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-d2pK-pqFZNA/Te_UUgGbgII/AAAAAAAAB4k/75kR55tokUc/s1600/napalm-death-from-enslavement-to-obliteration.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-d2pK-pqFZNA/Te_UUgGbgII/AAAAAAAAB4k/75kR55tokUc/s1600/napalm-death-from-enslavement-to-obliteration.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Czym się różni "From Enslavement To Obliteration" od "Scum"? Eeee... Nooo... To znaczy... Okładką... Yyyy... Składem... Uuuu... Tytułami kawałków... I tego, no, nooo, wiecie, no... No! Ale nie, to by było na tyle. Jasne, że 'dwójka' brzmi nieco lepiej i jest nieco składniej zagrana (bo i ekipa miała czas się dotrzeć), ale to wciąż to samo postpunkowe napierdalanie w zawrotnie szybkich tempach i dzikie darcie ryja. Wszystko spostrzeżenia odnośnie debiutu można powtórzyć w przypadku tego krążka i na pewno nie będzie to nadużycie ani tym bardziej przesada. Chłopaki po prostu rozpędzili się jak należy, nie licząc raczej na to, że przeciwnicy drogi obranej na "Scum" nagle się w nich zakochają. Ekstrema jest, społeczne zaangażowanie także, o więcej lepiej nie pytać.</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/06/napalm-death-from-enslavement-to.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-8564076168542863320?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-11686333925292589392011-06-05T00:02:00.002+02:002011-11-26T00:06:31.196+01:00Krisiun – Works Of Carnage [2003]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-m_HQhyRo4qY/Tes63IUsgII/AAAAAAAAB34/6PnSwN0fC84/s1600/krisiun-works-of-carnage.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-m_HQhyRo4qY/Tes63IUsgII/AAAAAAAAB34/6PnSwN0fC84/s1600/krisiun-works-of-carnage.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Swego czasu wielu fanów miało w stosunku do tej płyty spore obawy, a wynikały one z bardzo niejednoznacznego poprzedniego krążka, jak i wywołanego przezeń braku wiary w twórczy potencjał i dalszy rozwój Krisiun. Brazylijczycy jednak z pełną mocą udowodnili, że te strachy z wielkimi ślepiami były irracjonalne i spadek formy to urojenie. Przede wszystkim panowie z pomocą Pierre’a Rémillarda poprawili brzmienie, które na "Ageless Venomous" pozostawiało wiele do życzenia i niejednokrotnie wywoływało zgrzyt zębów. Na "Works Of Carnage" dźwięk jest soczysty, ostry, wyraźny, bardziej intensywny i co chyba najważniejsze – naturalny. Od strony muzycznej jakichś kolosalnych zmian względem 2-3 poprzednich płyt nie ma, bo rzeź dokonuje się w ramach stylu wypracowanego przez Brazylijczyków kilka lat wcześniej, choć oczywiście udoskonalonego i nie pozbawionego pewnych nowości.</span><br></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/06/krisiun-works-of-carnage-2003.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-1168633392529258939?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-62578569557211454202011-06-02T22:15:00.003+02:002011-06-04T10:27:35.413+02:00Gonoba – Chains Of Ignorance [2009]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-5GzKX6d4ckE/TenruHUmStI/AAAAAAAAB28/N0mr-cIhBqc/s1600/gonoba-chains-of-ignorance.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-5GzKX6d4ckE/TenruHUmStI/AAAAAAAAB28/N0mr-cIhBqc/s1600/gonoba-chains-of-ignorance.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Pośród wszędobylskiego, darmowego shitu, słoweńska Gonoba jawi się jako prawdziwa perełka, ta sama, co się ją między wieprze rzuca, a one i tak nie są w stanie tego docenić. Bo czegóż człek spodziewa się po darmówkach, jeśli nie muzykowania na poziomie kapeli do kotleta, patentów bardziej wyświechtanych niż dowcipy Strasburgera, a na dokładkę chujowieńkiego brzmienia. W końcu jakieś przyczyny umieszczania pełnego materiału w sieci za free być muszą. Idąc tym tokiem rozumowania należałoby przyjąć, że także po Gonobie wiele spodziewać się nie można. Niespodzianka nr jeden – można. Słucha się tego bardzo przyjemnie i to nie w 'słitaśnym' tego słowa znaczeniu. Od początku coś się dzieje, chłopaki nie siedzą po próżnicy, tylko śmigają kawałek po kawałku z entuzjazmem kolesia pierwszy raz idącego na striptiz.</span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/06/gonoba-chains-of-ignorance-2009.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-6257856955721145420?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-44699963806191662662011-05-29T18:16:00.000+02:002011-05-29T18:16:07.759+02:00Crystalic – Persistence [2010]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-97ewKOav0_I/TeJwqb8qfCI/AAAAAAAAB1Y/XiBEd92Q0qQ/s1600/crystalic-persistence.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-97ewKOav0_I/TeJwqb8qfCI/AAAAAAAAB1Y/XiBEd92Q0qQ/s1600/crystalic-persistence.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Takie mamy czasy, że nie można ufać nikomu. Ot choćby pięciu fińskim koleżkom, którzy wyglądają jak nieco mroczniejsza wersja Stratovarius, a twierdzą, że grają death metal. A takiego! Śladowe ilości gęstszej pracy werbla (takie niby blasty) i ewidentnie wymuszone agresywne (raczej stylizowane na agresywne) wokale niosą ze sobą tylko złudzenie brutalności. Ten pięćdziesięciominutowy materiał to zlepek super miętkiego death’u (umownie) jak z najgorszych produkcji In Flames, miętkiego, pozbawionego pazura thrash’u oraz rozlazłego power metalu, który z swej natury jest miętki. Stylistyczny rozstrzał może świadczyć zarówno o dużej otwartości i odwadze, jak i — co jest bardziej prawdopodobne — chęci zdobycia jak najszerszego, a przy tym jak najmniej wymagającego audytorium.</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/05/crystalic-persistence-2010.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-4469996380619166266?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-41909693439647215062011-05-26T18:16:00.001+02:002011-05-26T22:45:50.293+02:00Kat & Roman Kostrzewski – Biało – Czarna [2011]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-5ARu_ExyhHU/Td58PlljkFI/AAAAAAAAB1E/83PUw4Kny8I/s1600/kat-roman-kostrzewski-bialo-czarna.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-5ARu_ExyhHU/Td58PlljkFI/AAAAAAAAB1E/83PUw4Kny8I/s1600/kat-roman-kostrzewski-bialo-czarna.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Wydany wieki temu "Mind Cannibals" nikogo — poza samym zespołem — raczej nie zachwycił, więc wszystko wskazywało na to, że ekipa Romana i Irka powinna bez trudu przebić tamten materiał – wszak czasu na dogłębną analizę muzyki i dopieszczenie najmniejszego detalu mieli całe mnóstwo, a i na wsparcie fanów nie mogli narzekać. Tymczasem "Biało – Czarna" przy pierwszym kontakcie sprawia wrażenie skleconej na odwal się i do tego w dużym pośpiechu. Taką konstatację zresztą łatwo obronić, odnosząc się do brzmienia, którego jakość pozostawia trochę do życzenia i zdecydowanie odbiega od obecnych standardów, a już na pewno oczekiwań. Domyślam się, że wzięto tu za wzór pozbawioną upiększeń produkcję "Death Magnetic". I o ile w przypadku Metallicy dało to dobre rezultaty, tak nowa muzyka Kata prosi się o nieco bogatszą oprawę.</span><br></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/05/kat-roman-kostrzewski-biao-czarna-2011.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-4190969343964721506?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-59490958355553665592011-05-23T00:01:00.001+02:002012-02-14T00:09:00.749+01:00Pestilence – Doctrine [2011]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-91s9derQHUc/Tdjs8IpnmBI/AAAAAAAAB0w/zmwfhkHpSX4/s1600/pestilence-doctrine.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-91s9derQHUc/Tdjs8IpnmBI/AAAAAAAAB0w/zmwfhkHpSX4/s1600/pestilence-doctrine.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">O "Doctrine" można bez większego wysiłku powiedzieć tylko tyle, że jest to najcięższy album w karierze Pestilence, jak również to , że z pewnością nie jest ich najlepszym, bo taki już nagrali 20 lat temu. W każdym razie właśnie wspomniany ciężar na początku najbardziej skupia uwagę słuchacza — przysłaniając całą resztę — bowiem efekt uzyskany w Woodshed jest iście makabryczny – dwie ośmiostrunowe gitary i sześciostrunowy bezprogowy bas miażdżą okrutnie, a przy okazji wprawiają w osłupienie totalną selektywnością. Posłuchajcie tej płyty głośno, naprawdę głośno – farba ze ścian schodzi od tego dźwięku. Tylko od tych powtarzanych na każdym kroku porównań do Meshuggah zbiera się na rzyganko... Litości! Najwyraźniej według niektórych sam fakt użycia ósemek determinuje muzykę.</span><br></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/05/pestilence-doctrine-2011.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-5949095835555366559?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-64717276888785404442011-05-20T23:14:00.009+02:002011-05-21T11:34:28.812+02:00Levi/Werstler – Avalanche Of Worms [2010]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-m2s64AhoQ6s/TdeETNPe_gI/AAAAAAAAB0Y/0xk0z0JWctc/s1600/levi-werstler-avalanche-of-worms.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-m2s64AhoQ6s/TdeETNPe_gI/AAAAAAAAB0Y/0xk0z0JWctc/s1600/levi-werstler-avalanche-of-worms.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Nie będzie żadnym kłamstwem stwierdzenie, że spędzam ostatnio nad tym albumem jakieś 80 procent czasu przeznaczonego na słuchanie muzyki. Dziennie siedzę z muzą na uszach coś około trzech godzin, uśredniając. Daje to więc prawie dwie i pół godziny przesiedziane nad "Avalanche of Worms". I zapewniam – są to jedne z lepiej zmarnowanych godzin spędzonych z muzyką. Dawno, ale to dawno nie słyszałem tak zajebistego kawałka instrumentalnego grania. Mówię to z pełną odpowiedzialnością – jest to bodaj najlepszy instrumental jaki słyszałem w ogóle w całym swoim życiu, a słyszałem już niemało. Poza wszelkimi innymi cudownościami, album ten ma jedną, zasadniczą zaletę, przymiot prawdziwego geniuszu, coś, z czym spotykam się pierwszy raz w przypadku albumu instrumentalnego – totalność.</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/05/leviwerstler-avalanche-of-worms-2010.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-6471727688878540444?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-83465213873934247332011-05-17T00:01:00.000+02:002011-05-17T00:01:07.130+02:00Sinister – Creative Killings [2001]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-R5TSThqoLTk/TdF75NQtIDI/AAAAAAAABzw/j93ulC0iPaM/s1600/sinister-creative-killings.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-R5TSThqoLTk/TdF75NQtIDI/AAAAAAAABzw/j93ulC0iPaM/s1600/sinister-creative-killings.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Pierwsza płyta z Rachel (wcześniej w Occult) w składzie wywołała sporo kontrowersji wśród miłośników Sinister, z obowiązkowymi oskarżeniami o danie dupy i wymię(t)kanie. Czy słusznie? Ano nie, bo w muzyce próżno szukać nawet najmniejszych znamion najdrobniejszej rewolucji, a wokalne różnice nie są kolosalne. Wprawdzie ukochana Aada ma głos słabszy niż Mike czy Eric, ale wygląda od nich trochę lepiej i z powodzeniem — już głosem — przebija wielu bardziej doświadczonych krzykaczy-facetów, ot choćby wiecznie stękającego Ambasadora Metalu z Polski. "Creative Killings" różni od poprzednika głównie brzmienie (bez szału, ale spoko, choć dla niektórych może być zbyt syntetyczne) oraz zdecydowanie mniejsza dawka chwytliwości.</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/05/sinister-creative-killings-2001.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-8346521387393424733?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-31689769784981612242011-05-14T00:27:00.008+02:002011-05-14T14:34:51.978+02:00Dystrophic – Dystrophic [2010]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-1iRQFEjwOTI/Tc50t4bLUXI/AAAAAAAABzU/Rnd-gbEyc7M/s1600/dystrophic-dystrophic.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-1iRQFEjwOTI/Tc50t4bLUXI/AAAAAAAABzU/Rnd-gbEyc7M/s1600/dystrophic-dystrophic.jpg"></a></div><div align="justify" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size: small;">Wprawdzie to tylko EP-ka, ale trwająca więcej niż kwadrans (niewiele więcej, ale zawsze), czyli nieźle zważywszy na standardy gatunku. A gatunek jest nielichy, bo to czystej postaci 'extreme guitar wanking brutal technical death metal/grind', czyli jazda dla wszelkiej maści fanów Origin, Brain Drill, Beneath the Massacre czy innych Viraemii, żeby się odnieść do kapel już opisanych (w większości). Jeśli więc czujecie niedosyt łomotu i macie niekończącą się chrapkę na więcej dopierdalających — niczym kotłowy w Luxtorpedzie — blastów, wywracających flaki wokali i świdrujących uszy masturbacji gitarowych, to trafiliście pod dobry adres. I choć nic z tego, co usłyszycie nie wyda wam się specjalnie odkrywcze, to zawiedzeni nie będziecie, bo w ramach gatunku poruszają się panowie Amerykanie całkiem sprawnie.</span><br></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/05/dystrophic-dystrophic-2010.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-3168976978498161224?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-26705605306964247172011-05-11T18:41:00.000+02:002011-05-11T18:41:43.926+02:00Farmakon – A Warm Glimpse [2003]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-QwUiNztQuD0/Tcq7YKe2slI/AAAAAAAAByk/cwKeQ8yWfQc/s1600/farmakon-a-warm-glimpse.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-QwUiNztQuD0/Tcq7YKe2slI/AAAAAAAAByk/cwKeQ8yWfQc/s1600/farmakon-a-warm-glimpse.jpg"></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">Lubicie miksy gatunkowe? Jeśli tak — a nie mam w tym momencie na myśli alkoholu — to niewykluczone, iż debiut Finów was zainteresuje. No bo co my tu mamy – europejską odmianę death metylu... eee... metalu charakterystycznego dla szwedzkiej sceny (ale nie tej 'ponadmelodyjnej'), obficie polaną progresywnym sosem wpływów jazzu i funky. Całkiem dużo tu technicznego grania, mieszania akcentów, wybiegów w klimatyczne rejony, ponadto często i gęsto pojawiają się czyste wokale. Upraszczając (bardzo, naprawdę baaardzo, i na siłę) sprawę, można by porównać chłopaków do panienek z Opeth. Tylko w przypadku Farmakon ten eklektyzm (o przecież znacznie szerszych podstawach) wypada spójnie i bardzo naturalnie, podczas gdy Szwedzi — w moim mniemaniu (i na szczęście nie tylko moim)</span></span></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/05/farmakon-warm-glimpse-2003.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-2670560530696424717?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-64316621006494764822011-05-08T13:41:00.001+02:002012-02-20T00:23:28.176+01:00Morgoth – Odium [1993]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-HZlbw1zwgTo/TcaAykfNxII/AAAAAAAABww/wnb7AlrBa4Q/s1600/morgoth-odium.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-HZlbw1zwgTo/TcaAykfNxII/AAAAAAAABww/wnb7AlrBa4Q/s1600/morgoth-odium.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Obecnie, gdy masa zespołów pręży zwieracze w pogoni za nie wiadomo jaką awangardą i nowatorstwem, kurz zapomnienia zdaje się przykrywać bardzo ciekawą płytę "Odium" niemieckiego Morgoth. A tak się właśnie składa, że to oni byli jednymi z prekursorów śmiałego wykorzystywania sampli, itp. dziwactw w metalu. Ot po prostu, panowie kiedyś stwierdzili, że nie chce im się grać w kółko tego samego, więc tu i ówdzie dorzucili odrobinę industrialnego hałasu i włala. Powstał dzięki temu krążek bardzo odważny i oryginalny jak na swoje czasy, a tym bardziej pochodzenie zespołu. Pod pewnymi względami można "Odium" porównać do "Spheres". Nie jest co prawda tak techniczny i pokręcony jak dzieło Pestilence, ale atmosfera dziwności i mechaniczny sound wyróżnia oba te albumy. Podobnie jak zdecydowane wykraczanie poza granice death metalu.</span><br></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/05/morgoth-odium-1993.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-6431662100649476482?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7232644916953175223.post-3697644745551093452011-05-05T00:01:00.001+02:002011-05-05T00:04:58.516+02:00Aurora Borealis – Timeline: The Beginning And End Of Everything [2011]<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-lKsJ1QvlxgA/TcGvO0ANzSI/AAAAAAAABwc/jb8F7K1o0YY/s1600/aurora-borealis-timeline-the-beginning-and-end-of-everything.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-lKsJ1QvlxgA/TcGvO0ANzSI/AAAAAAAABwc/jb8F7K1o0YY/s1600/aurora-borealis-timeline-the-beginning-and-end-of-everything.jpg"></a></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Amerykańskie trio proponuje nam kolejną dawkę super rzemieślniczego death metalu na zajebiście równym (nie mylić z zajebistym!) poziomie, którą każdy fan tamtejszej sceny wciągnie bez problemu jak zapach napalmu o poranku. Pojawia się jednak pytanie, czy taki człek w ogóle będzie łaknął wzmożonego kontaktu z, co tu ukrywać, bardzo zwyczajnym i przewidywalnym graniem. "Timeline: The Beginning And End Of Everything" spełnia właściwie wszelkie wymogi klasowej death’owej napierduchy: zróżnicowane tempa z przewagą tych naprawdę szybkich (to, że Mark Green nie jest wyjątkowo znany, nie oznacza, że nie potrafi dojebać w zestaw), gęsto chodzące centralki, jadące przede wszystkim tremolem gitary, ostre solówki, odrobina melodii, sporo czadu...</span><br></div><a href="http://considered-dead-blog.blogspot.com/2011/05/aurora-borealis-timeline-beginning-and.html#more">czytaj całość »</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7232644916953175223-369764474555109345?l=considered-dead-blog.blogspot.com' alt='' /></div>Considered Dead bloghttp://www.blogger.com/profile/18064494084435884036noreply@blogger.com0